Dec 25, 2012

ലൈക് ആന്റ് ഷെയര്‍

കേളികൊട്ട് മാഗസിൻ - ഒക്ടോബർ 20 - 2013
പ്രിയരേ " നിങ്ങളുടെ ഒരു ലൈക് അല്ലെങ്കിലൊരു ഷെയര്‍ ഒരു ജീവന്‍ രക്ഷിച്ചെന്നിരിക്കാം. അതിനു വേണ്ടി വെറുമൊരു മൗസ് ക്ലിക്ക് ചെയ്യാന്‍ മടി കാണിക്കരുത്.  നിങ്ങള്‍ ഒരു ഹൃദയമുള്ളവനാണെങ്കില്‍,  ഹൃദയത്തിൽ അൽപമെങ്കിലും കരുണയുണ്ടെങ്കില്‍ ഇത് ഷെയര്‍ ചെയ്യുക.. പ്ലീസ്! "

ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയ വിവരണത്തിന് താഴെ മൂന്ന് വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന പെണ്‍കുഞ്ഞിന്റെ ഓമനത്തം നിറഞ്ഞ  ചിത്രം. നിഷ്കളങ്കമായ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റല് നിറഞ്ഞു. ചിത്രത്തിന് തൊട്ടു താഴെ കൊടുത്തിരുന്ന  വിവരണങ്ങളും, മേല്‍വിലാസവും, ടെലിഫോണ്‍ നമ്പറും കൃത്യമായി തന്നെ  എഴുതി കയ്യില്‍ വെച്ചു.

വിലാസത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമവസാനിച്ചത് ചുമരുകള്‍ തേക്കാത്ത ഒറ്റക്കെട്ടിനടുത്താണ് . കല്‍ത്തിണ്ണയില്‍ കൈലിമുണ്ടുടുത്ത് മേല്‍ക്കുപ്പായമില്ലാതെ അര്‍ദ്ധനഗ്നനായി ഇരുന്ന് സിഗരട്ട് പുകക്കുന്ന മധ്യവയസ്കന്‍ നിര്‍വികാരതയുടെ നോട്ടമെറിഞ്ഞു .
" ആരാ ? "
" ഞാന്‍ .........!" 
"എന്ത് വേണം?"
 "അര്‍ബുദം  ബാധിച്ച .....മോളുടെ......സഹായത്തിന് .....വിലാസം കണ്ടിരുന്നു " 
വിക്കി വിക്കിപ്പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു .
കരുവാളിച്ച മുഖം കാണുമ്പോൾ വാക്കുകള്ക്ക് ഭംഗം നേരിടുന്നു. നിറഞ്ഞ കണ്ണിനു താഴെ അയാള്‍ ചുണ്ടുകള്‍ കൂട്ടിക്കടിച്ചു. മുറ്റത്തു കളിക്കുന്ന രണ്ടു കുട്ടികള്‍. ഒരാണും ഒരു പെണ്ണും. ജന്നലോരത്ത് മങ്ങിത്തെളിയുന്ന നിഴല്‍ .
" വരൂ ". 
അയാള്‍ക്ക്‌ പിന്നിലായി നടന്നു .
"ആരെങ്കിലും വന്നിരുന്നുവോ?" 
"ഇല്ല!"
" ആരുടേയും സഹായമൊന്നും ...? "
നിഷേധാര്‍തഥത്തില്‍ അയാള്‍ തല വെട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
മുറ്റത്തൊരു കോണിലായി അയാൾ നിന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ മണ്‍കൂന ചൂണ്ടി അയാള്‍ കരഞ്ഞു .
" ദാ , സഹായിച്ചോളൂ " 
കൂനക്ക് മുകളില്‍ ചുവന്ന മണ്ണ്. മുറ്റത്തെ  തുളസിത്തറയില്‍  തിരികെട്ടു കിടക്കുന്ന മണ്‍വിളക്ക്ഉള്ളു കാളി .
ഉപഗമനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിരാശയുടെ  കമ്പിച്ചുരുളുകള്‍ വലിഞ്ഞു മുറുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു . മണ്ണിനുള്ളിലുറങ്ങുന്ന ബാലികയുടെ ചിത്രം തരംഗങ്ങളില്‍ നിന്ന്  തരംഗങ്ങളിലൂടെ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കോണുകളിലും അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. നിസ്സംഗതപുറത്തു പറയാന്‍ വാക്കുകളില്ലാതെ നിര്‍ജ്ജീവമായി  തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പരിഹാസ്യമായ ഇത്തരം തുടർച്ചകളെ എങ്ങനെ തടയണം എന്നാലോചിച്ചാണ് ഫേസ് ബുക്ക്‌ തുറന്നു വെച്ചത് . ആരോ ഷെയർ ചെയ്ത  മറ്റൊരു ചിത്രത്തില്‍ കണ്ണുകളുടക്കി . 
അത്യാസന്ന നിലയില്‍ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിലൊരു കുഞ്ഞു മുഖം കൂടി.
അടിയില്‍ കണക്കില്ലാത്ത ലൈക്കുകള്‍. ഷെയറുകള്‍.
ഒരു പക്ഷെ ഞാന്‍ കണ്ട അസ്ഥിത്തറയുടെ മുകളിലുള്ള   മണ്‍ തരികളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ !
മറ്റൊന്നും ചെയ്യുന്നതിൽ യാതൊരു ഫലവുമില്ലെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് പുച്ഛത്തോടെ ഇത്രമാത്രം കുറിക്കുന്നു.
" ലൈക് ആന്‍ഡ്‌ ഷെയര്‍ ".

Dec 14, 2012

മരുക്കാറ്റു പറയുന്നത്

(പ്രൊഫെസ്സർ സാജൻ വർഗീസ്‌ മെമ്മോറിയൽ പുരസ്കാരം - 
ആലപ്പുഴ ബിഷപ്‌ മൂർ കോളേജ് അലുംനി - 2004)
മുന്നിലൊരു റാന്തൽ മുനിഞ്ഞു കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിൻറെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു കൊണ്ട് അബൂശാമ അയാളുടെ പഴയ തകരപ്പെട്ടി തുറന്നു. ചില വസ്ത്രങ്ങളും, ഒരു കുടുംബ ആൽബവും, അത്തറിന്റെ കുപ്പികളും, ആലിയായുടെ കത്തുകളും മാത്രമേ അതിലുള്ളൂ. ഇടക്കെപ്പോഴെങ്കിലും അത് തുറന്നു നോക്കാറുണ്ട്. ഗൃഹാതുരത്വമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ, കത്തുകൾ! അന്നേരം ഓർമ്മകൾ ജലകണികകളായി കണ്ണുകളില്‍ വന്നു നിറയും.

പച്ചക്കറിപ്പാടത്ത് താൽക്കാലികമായി കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ റെന്റിലാണ് അയാളുള്ളത്. ടാർപോളിൻ ഉപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ടെന്റിനുള്ളിൽ മിസരി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഈജിപ്തുകാരനും, സ്വന്തം നാട്ടുകാരനായ ഖാദിരിയുമാണ് അയാൾക്ക്‌ കൂട്ടിനുള്ളത്. വിസ്താരം കുറഞ്ഞതും, നല്ല ഉറപ്പില്ലാത്തതുമായ ആ കൂടാരത്തിന്റെ നടുക്ക് കർട്ടനിട്ടു തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. തൊട്ടപ്പുറത്തായി അടുക്കളയും. 

ഉള്ളിൽ വേർപാടിന്റെ വിങ്ങലുകളോടെ അബൂശാമ ആ പഴയ ആൽബം മറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. താനും ഉമ്മയും. താനും ആലിയായും. താനും കുട്ടികളും. മിസരി അടുക്കളയിൽ പാചകത്തിലാണ്. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വേവുന്ന മാടിന്റെ ഗന്ധം ടെന്ടിനുള്ളിൽ മരുക്കാറ്റിനൊപ്പം നിന്ന് തിരിയുന്നു.  ഓണ്‍ ചെയ്തു വെച്ച ട്രാൻസിസ്ട്ടറിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കൊഴുകുന്ന ഏതോ അറബി പാട്ടിനൊപ്പം മിസരിയും ഒരു കാള പൂട്ടുകാരന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ പാട്ട് പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഖാദിരി ആരെയോ കാണുവാനായി പുറത്തെക്കിറങ്ങിയിട്ടു നേരം ഒട്ടായല്ലോ എന്ന് അബൂശാമ വെറുതെ ഓർമ്മിച്ചു.
 " ശാമാ "
മിസരിയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള വിളിയില്‍ അബൂശാമ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ കാതു കൂര്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. മിസരി ഇച്ചിരി നീട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
" ശാമാ , കത്ത് വായിക്കുകയാരിക്കും അല്ലെ? പുതിയതെന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ ഒന്ന് കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍?"

തുടർന്നു കേട്ടത് ഉച്ചത്തിൽ നിറുത്താതയുള്ള ചിരിയാണ്. അബൂശാമക്ക് ശരിക്കും ദേഷ്യം വന്നു. അയാൾ എല്ലാം പൂട്ടിക്കെട്ടി ടെന്റിനു പുറത്തു പീOത്തിൽ വന്നിരുന്നു.

മുന്നില്‍ നിരനിരയായി ടെന്റുകളാണുള്ളത്. ദൂരം കൂടുന്തോറും ചെറുതായിക്കാണപ്പെടുന്ന  ടെന്റുകള്‍ അതിപ്രാചീനമായ ഒരു നഗരത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രമുള്ള ടെന്റുകളില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്കൊഴുകുന്ന പ്രകാശ കിരണങ്ങള്‍ മരുഭൂമിയുടെ അന്ധകാരത്തില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നു. മരുഭൂമിക്കു മേൽ ഇരുണ്ടു നിൽക്കുന്ന മാനം നോക്കി അബൂശാമ എന്തെല്ലാമോ ഓർത്ത്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. 

പച്ചക്കറിപ്പാടങ്ങളിലെ അധ്വാനം മടുത്തു തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമേറെയായി. പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ ദേഹം അനുസരണക്കേട്‌ കാണിച്ചും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നരച്ചു തുടങ്ങിയ താടിരോമങ്ങൾ ജീവിത സായാഹ്നത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.  

മൂന്നോ നാലോ ആഴ്ചകളാണ് ഒരു തോട്ടത്തില്‍ ചിലവഴിക്കുന്ന പരമാവധി സമയം. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍  പെട്ടിയും സാമാനങ്ങളും ഒട്ടകപ്പുറത്ത് കെട്ടി വെച്ച് അടുത്ത തോട്ടത്തിലേക്ക്. ഉലഞ്ഞുലഞ്ഞുള്ളോരു ദീര്‍ഘയാത്ര. ഖഫീലിന്റെ ഓരോരോ കൃഷിയിടങ്ങളില്‍ നിന്നും മറ്റൊന്നിലെക്കുള്ള പ്രയാണം മാത്രമായിത്തീരുകയാണ് ജീവിതം. കണ്ടു മുട്ടുകയും പിരിയുകയും ചെയ്യുന്ന സത്രങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് ഓരോ ഇടങ്ങളും അയാള്‍ക്ക്‌. അകാരണമായി മനസ്സു വിങ്ങുന്നു. ഏറെനേരം അങ്ങനെയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു തന്റെ സുഹൃത്ത് ശംസിനെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു. മറ്റൊരറബിയുടെ  ആടുകളെ മേക്കുന്ന ശംസ് ഇതേ തോട്ടത്തിനടുത്താണുള്ളത്.  ഇതുവരെ അവനെയൊന്നു കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ലല്ലോ എന്നതിൽ അയാള്‍ക്ക്‌ കുണ്ഠിതം തോന്നി. ഇവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പായി തന്നെ അവനെ കാണണമെന്ന് അയാൾ മനസ്സില്‍ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു. 

അന്നത്തെ പകലിന്റെ ചൂടിനെ തണുപ്പിക്കാനായി രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ട യാമങ്ങളിലേക്ക് മരുക്കാറ്റ് തൂവൽ വീശിയെത്തി. കാറ്റിന്റെ സാമീപ്യമറിഞ്ഞ ഈന്തപ്പനകള്‍ ശീല്ക്കാരങ്ങളുയര്‍ത്തി. അബൂശാമക്ക് മേനി തണുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. നേരിയ തണുപ്പിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍, ക്ഷീണത്തില്‍ അയാള്‍ പതിയെപ്പതിയെ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

കുറെ നേരം മയങ്ങിക്കാണണം അതി വേഗത്തിൽ കനത്തു കേട്ട ചവിട്ടടികളിൽ അബൂശാമ മയക്കം വിട്ടുണർന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാകാഞ്ഞു പകച്ചു. അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് മിസരിയും പുറത്തെത്തിയിരുന്നു. അവര്‍ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി. മിസരി അബൂശാമയുടെ ചുമലില്‍ പിടിച്ചു.

" ശാമാ ...എന്തോ സംഭവിച്ചത് പോലെ തോന്നുന്നു. ഏതായാലും  നീയിവിടെത്തന്നെ  നില്‍ക്ക്. ഞാനൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം "

ആളുകള്‍ക്ക് പുറകെ അതിവേഗം മിസരിയും ഓടിയകന്നു. അബൂശാമ ഒറ്റക്കായി. അകന്നു പോയ കോലാഹലങ്ങളില്‍ നിന്ന് മൌനം വേറിട്ട്‌ വന്ന് അയാള്‍ക്ക് കൂട്ടു നിന്നു. മണലിനു മുകളില്‍ മരുക്കാറ്റു ഒഴുകിക്കളിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കാറ്റ് ശക്തമാവുമ്പോൾ ടെന്റുകള്‍ ഉലയുന്നു. ടെന്ടുകളോട് ചേര്‍ത്തു കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന ഒട്ടകങ്ങള്‍ നിറുത്താതെ കരഞ്ഞു ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അല്ലലേറിയ മനസ്സോടെ അബൂശാമ ഇരുള്‍ നോക്കി നിന്നു. അൽപസമയത്തിനു ശേഷം മിസരി ഓടിക്കിതച്ചു വന്നു. വന്നപാടെ ബോട്ടിലില്‍ നിന്ന് വെള്ളമെടുത്തു കുടിച്ചു. അബൂശാമക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ വസ്ത്രം മാറി പുറത്തേക്കോടുന്നതിനിടയിൽ  പറഞ്ഞു.

" ശാമാ നമ്മുടെ ഖാദിരിയെ പാമ്പ് കടിച്ചു. ഭാജിയുടെ പിക്കപ്പ് കാബിനിൽ ടൌണിലേക്ക് കൊണ്ട് പോവുകയാണ്. ഞാനും കൂടി പോയിട്ട് വരാം. ടൌണിലെത്തണമെങ്കിൽ മണിക്കൂറുകൾ വേണം താനും  "

അബൂശാമ വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ  ഖാദിരിയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു. തന്റെ അയല്‍വാസിയാണ്. തന്നോടൊന്നിച്ചു മരുക്കപ്പലിൽ യാത്ര തുടങ്ങിയ ഒരേയൊരു സഹയാത്രികന്‍. തെളിഞ്ഞ ഭാവത്തോടെ മാത്രം കാണപ്പെടുന്ന ഖാദിരി എല്ലാവർക്കും എപ്പോഴും ഒരു അത്ഭുതമാണ്. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം മരുഭൂമിയെക്കുറിച്ചും, ചൂടിന്റെ കാഠിന്യത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ വേവലാതിപ്പെടുമ്പോൾ അതെല്ലാം തൻറെ ജീവിതനിയോഗങ്ങളാണെന്ന മട്ടില്‍ പരിഭവങ്ങളില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന ചുരുക്കം പേരിലൊരാള്‍.
ഖാദിരിയെക്കുറിച്ചാലോചിക്കുന്തോറും അസ്വസ്ഥത കൂടി വരുന്നു.‍ അബൂശാമ കറുപ്പിന്റെ വിരിപ്പിട്ട ആകാശത്തു അങ്ങിങ്ങായി കാണപ്പെട്ട നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു . എന്ത് കൊണ്ടോ അപ്പോളയാൾക്കു തന്റെ മകളെ ഓര്‍മ്മ വന്നു.

" ഈ പോന്നു മോളെ വിട്ടിട്ടു ഉപ്പ എങ്ങോട്ടാണ് പോവണത്?"
മടിയിലൊട്ടി നിന്ന് മകള്‍ ചിണുങ്ങുന്നു
" ദാ  അതിന്നപ്പുറത്തിന്നപ്പുറത്തെക്ക് "
അയാള്‍ ആകാശങ്ങളിലേക്കും നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കും വിരല്‍ ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞു
" ഇനീം അങ്ങോട്ടു തന്നെ പോക്വാ ?"
അബൂശാമയുടെ ചുണ്ടുകള്‍ ഇറുകിപ്പിടിച്ചു. കുഞ്ഞു കവിളത്തു അയാൾ അമർത്തിച്ചുംബിച്ചു. കുഞ്ഞു കൈകള്‍ മുഖത്തു തടവി മകൾ ആവർത്തിക്കുന്നു
" ഇനി ഉപ്പ പോയാ എന്നാ വര്വാ?"
 " ബല്ല്യ പെരുന്നാളിന് കണ്ണേ "
" അപ്പോ.....അപ്പൊ  കുഞ്ഞുമോള്ക്കെന്താ കൊണ്ടര്വാ ?"

അബൂശാമക്ക് ഉത്തരം മുട്ടി. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നരച്ച അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു മരുഭൂമിയിലെ പച്ചക്കറിപ്പാടങ്ങളുടെ കടും നിറങ്ങള്‍ കടന്നു വന്നു . പാടങ്ങള്‍ക്കു മേല്‍ തൂണുകളില്ലാത്തയാകാശത്ത് അനന്തകോടി താരങ്ങള്‍. താരകങ്ങളിലെ പ്രകാശം കൂടിക്കൂടി വരുന്നു.  മിന്നിയും മങ്ങിയും പ്രകാശം ചൊരിയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളിലൊന്നില്‍ അയാള്‍ ഖാദിരിയെക്കണ്ടു. 
പിറ്റേന്ന് പുലര്‍ന്നത് ഖാദിരിയുടെ  മരണ വാര്‍ത്തയുമായാണ്. 

ഖാദിരി. അനുവാദമൊന്നും ചോദിക്കാതെ അവർക്കിടയിലേക്ക്‌ കടന്നു വരികയും അവരിലൊരാളായി നില കൊള്ളുകയും മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ തിരിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു . ചോദ്യങ്ങൾക്കോ ഉത്തരങ്ങൾക്കോ ഇട നൽകാതെ. എല്ലാം നിങ്ങൾ അവരവർ കണ്ടെത്തിക്കൊള്ളണമെന്ന നിലപാടിൽ അയാൾ യാത്രയായി.



അന്ന് അബൂശാമ വളരെ നിശ്ശബ്ദനായി കാണപ്പെട്ടു. മിസരിയുടെ ശാസനകള്‍ക്കോ തലോടലുകള്‍ക്കോ അയാളെ തിരുത്താനായില്ല. അന്നത്തെ ദിവസം അയാള്‍ പണിക്ക് പോവുകയുമുണ്ടായില്ല . വൈകുന്നേരം മിസരി വരുമ്പോഴും അയാള്‍ മൌന ശയനത്തില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകളും മരിച്ച പോലെ.

പക്ഷെ മിസരി വിടാനുള്ള ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അന്നുണ്ടായ മരുക്കാറ്റിന്റെ ഭീതിയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാൾ സംസാരത്തിനു തുടക്കമിട്ടു. ഇടയ്ക്കു മരുഭൂമിയിലെ ചൂടിനെ ശപിച്ചു. അസഹ്യമാവുന്ന ചൂടില്‍ ജോലി തുടരേണ്ടി വരുന്നതിൽ  അയാള്‍ അമർഷം പൂണ്ടു. പ്രായമേറുന്ന ശരീരത്തിലേക്ക് പൊടുന്നനെ പാഞ്ഞു കയറുന്ന അസുഖങ്ങളിൽ ആശങ്ക കൊണ്ടു. അൽപനേരം മൌനത്തിലാണ്ട് വീണ്ടും പരിഭവങ്ങൾ തുടർന്നു. തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിനു മരുഭൂമിയിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കാൻ  തുടങ്ങിയ കാലയളവുകളെ അയാൾ വിഷമത്തോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കൂട്ടിവെച്ചതെല്ലാം വിറ്റു പെറുക്കിയും , കടം വാങ്ങിയും ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗമെന്ന നിലയില്‍ ഈജിപ്തിൽ അയാൾ വാങ്ങിയ റുമ്മാന്‍ തോട്ടങ്ങളില്‍ വേണ്ടത്ര ഫലം കായ്ക്കുന്നില്ല എന്നതില്‍ അയാള്‍ ദുഖിച്ചു. ആവശ്യങ്ങൾ മാത്രം കാണിച്ചു നാട്ടിൽ നിന്ന് നിരന്തരമായി ലഭിക്കുന്ന കത്തുകളിൽ അയാൾ സങ്കടപ്പെട്ടു. അത്താഴം കഴിച്ചു തീരുന്നത് വരെ മിസരിയുടെ ആവലാതികളും തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അബൂശാമക്ക് ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആവശ്യത്തിനു വെള്ളവും, വളവും, പരിചരണങ്ങളും ലഭിക്കുന്ന പച്ചക്കറിത്തോട്ടങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു പക്ഷെ ആവലാതി കാണില്ലായിരിക്കാമെന്ന് അബൂശാമ ചിന്തിച്ചു. 

സംഭാഷണങ്ങളേതുമില്ലാതെ വീണ്ടും സമയം നീങ്ങി. മരുക്കാറ്റു മാത്രം ആരോടും അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അവരുടെ ടെന്റിനകത്തു കടക്കുകയും പുറത്തിറങ്ങുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

 " ശാമാ നാളെ വെള്ളിയാഴ്ച്ചയാണല്ലോ അല്ലേ? ഞാനേതായാലും ഭാജിയുടെ കൂടെ ടൌണ്‍ വരെ ഒന്ന് പോകുന്നുണ്ട് ചില  സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കുവാനുണ്ട്. മാത്രവുമല്ല കത്തുകളുണ്ടോ എന്നും കൂടി നോക്കാമല്ലോ!"
അബൂശാമ പ്രതിവചിച്ചില്ല.
" ശാമാ നീയെന്താണൊന്നും പറയാത്തത്. നിനക്കൊന്നും വേണ്ടേ? ഏ! വേണമെങ്കില്‍ പറയാന്‍ മറക്കണ്ടാ"

അബൂശാമ വെറുതെ തലയാട്ടിക്കാണിച്ചു. കൂടുതല്‍ സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്ക് ഇട കൊടുക്കാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. കട്ടി കൂടിയ രോമപ്പുതപ്പിനുള്ളിൽ  അഭയം പ്രാപിച്ചു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലെ  കൃത്രിമത്തണുപ്പില്‍, ടെന്റിലുരസുന്ന മരുക്കാറ്റിന്റെ മൂളലില്‍  അയാള്‍ നിദ്രയിലേക്കാണ്ടു പോയി.

പിറ്റേ ദിവസം വളരെ ഇരുട്ടിയത്തിനു ശേഷമാണ് മിസരി ടൌണില്‍ നിന്നെത്തിയത്. അയാള്‍ ഉന്മേഷവാനും, വാചാലനുമായിരുന്നു. അബൂശാമയോട് അയാൾ ഓരോന്നായി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അന്നു കണ്ട തെരുവുകളെ കുറിച്ച്.  ആഡംബരക്കാരായ അറബികളെക്കുറിച്ചു. സുന്ദരികളായ അറബിപ്പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച്ചു. മാനം മുട്ടുന്ന കെട്ടിടങ്ങളെക്കുറിച്ചു. ആളുകള്‍ തിങ്ങി നിറയുന്ന ഗലികളെക്കുറിച്ച്. ഗലികളിലെ വേശ്യകളെക്കുറിച്ചു. മിസരി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അബൂശാമ കേട്ട് കൊണ്ടുമിരുന്നു. വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ നീണ്ടു പോകുന്നതിനിടക്ക് മിസരി ഷോപ്പറില്‍ നിന്ന് തപ്പിത്തിരഞ്ഞു ചില കത്തുകള്‍ പുറത്തെടുത്തു. പിന്നീട് ഓരോരോ വിലാസങ്ങളും  ഉറക്കെ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം ഒരെണ്ണമെടുത്ത് അബൂശാമയുടെ കയ്യില്‍ വെച്ചു. ചെറു ചിരിയോടെ അബൂശാമയുടെ കണ്ണുകളില്‍ സൂക്ഷിച്ചു  നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

" ദാ, നിന്റെ ആലിയായുടെ കത്ത്" 

അബൂശാമ ആലിയായുടെ വടിവില്ലാത്ത കൈപ്പടയിലെഴുതിയ വിലാസം നോക്കിയിരുന്നു. ആഴികള്‍ക്കപ്പുറത്തു നിന്ന് പച്ചപ്പ്‌ നിറഞ്ഞ തൻറെ നാട്ടിൽ നിന്ന്. കുന്നുകളും, പാടങ്ങളും, പുഴകളുമുള്ള സ്വന്തം നാട്! അവിടെ താനോർമ്മിക്കുന്ന തന്നെയോർമ്മിക്കുന്ന രക്തബന്ധങ്ങള്‍. വറുതിയെ ജീവിതമാക്കിയ കൂടപ്പിറപ്പുകൾ. കനത്ത കാലവർഷം ബാക്കിയാക്കിയ ഒഴുക്കു ചേറു പോലെ ചില ജീവിതങ്ങള്‍. ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ കണ്ണു നനഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവരുടെ കത്തുകള്‍  കൊടുക്കുവാനായി മിസരി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.  പോകുമ്പോള്‍ ഒരു കളിയാക്കലോടെ അബൂശാമയോടായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

 " ശാമാ ഞാനിതു കൊടുത്തിട്ട് വരാം .. ആരുമില്ലെന്ന് കരുതി കരയരുത് കേട്ടോ"  

തുടര്‍ന്ന്‍ അകന്നകന്നു പോകുന്ന പൊട്ടിച്ചിരി പക്ഷെ അബൂശാമ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അയാള്‍ വെറുതെയൊന്നു വിളറിച്ചിരിച്ചു. ഉള്ളില്‍ അലയടിച്ചുയരുന്ന ജിജ്ഞാസയുടെ തിരമാലകളോടായി പറഞ്ഞു. 'എന്തിനിത്ര ധൃതി. ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ!' 
കത്ത് അപ്പോള്‍ വായിക്കേണ്ട എന്നാണയാള്‍ തീരുമാനിച്ചത്. പതിവില്ലാത്തതാണത്. അത് തലയണക്കീഴിൽ തിരുകി വെച്ച് അബൂശാമ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. ഉറങ്ങിയ ഇരുട്ടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയില്‍ മരുക്കാറ്റിന്റെ ചൂളങ്ങള്‍ക്ക് ചെവി കൊടുത്ത് കണ്ണുമടച്ചു കിടന്നു.

അടുത്ത ദിവസം ജോലി തുടരുമ്പോള്‍ അബൂശാമ ഉന്മേഷവാനായിരുന്നു. ആലിയയുടെ കത്ത് കാല്‍ക്കുപ്പായത്തിന്റെ കീശയില്‍ തിരുകി മണലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മണ്‍വെട്ടി എറിഞ്ഞു  കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മിസരിയുടെ പാട്ടുകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം ചെറുതായി മന്ദഹസിച്ചു. 

സൂര്യന് ചൂട് കൂടി വരികയാണ്. കാലുറകളില്‍ വിയര്‍പ്പിന്റെ നനവ്‌ പടരുന്നു. പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരെയും  അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട്  കഠിനമായ മരുക്കാറ്റിന്റെ ആരവം കേട്ടു. മണലിനെ ചുഴറ്റിഎറിഞ്ഞു അതിവേഗം അടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചുഴലിക്കാറ്റു അബൂശാമ കണ്ടു.  ആകാശത്തോളം ഉയരത്തില്‍ മറ്റൊരു കാഴ്ച്ചകള്‍ക്കുമിടം കൊടുക്കാതെ അലറിയടുക്കുന്ന മരുക്കാറ്റ് . ജോലിക്കാര്‍ പരിഭ്രാന്തരായി. അവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകളോടെ ഈന്തപ്പനകള്‍ക്കു ചുവട്ടില്‍ പൊടിമണലില്‍ അള്ളിക്കിടന്നു. 

" തൂഫാന്‍ ... തൂഫാന്‍ ...തൂഫാന്‍"

ആരൊക്കെയോ അലറി വിളിക്കുന്നു. ആകാശം മുട്ടി ആക്രോശം മുഴക്കി മരുക്കാറ്റ് താണ്ഡവമാടി.  'യാഅല്ലാഹ്' കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെയടച്ചു  ഈന്തപ്പനയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു പ്രാർഥനയോടെ അബൂശാമ കിടന്നു. ഉഴുതുമറിഞ്ഞ മണൽ അയാളെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.  അല്പനേരം നീണ്ടു നിന്ന ഭീകരാന്തരീക്ഷത്തിനൊടുവിൽ  ‍മരുക്കാറ്റ് അകന്നു പോയി.  
ദേഹത്തു നിന്നും  വസ്ത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും ശ്രമകരമായി പൊടി തട്ടി മാറ്റി അയാൾ മിസരിയെ തിരഞ്ഞു. ഭാഗ്യം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. അയാൾ ഒരു ഈന്തപ്പനക്കു ചുവട്ടിലിരുന്നു. കാൽക്കുപ്പായത്തിന്റെ കീശയിൽ നിന്ന് കത്ത് പുറത്തെടുത്തു. കയ്യിലിരുന്നു മുഷിഞ്ഞ കത്തിൻറെ വരികളിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങി.

' സലാം അലൈക്കും, സുഖമെന്ന് കരുതുന്നു. അതിനായി ഉടയവനോട് ദുആ ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ എല്ലാവരും വിഷമത്തിലാണ്. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഉമ്മ മരണപ്പെട്ട വിവരത്തിനു കമ്പിയടിച്ചിരുന്നു. തിരിച്ചിതുവരേയും നിങ്ങളിൽ നിന്ന് മറുപടി ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല! എന്താണ് പറ്റിയ...........'


അബൂശാമ ഉലഞ്ഞു. തുടർന്നു വായിക്കാൻ അയാൾക്കാവതുണ്ടായില്ല. പ്രജ്ഞയറ്റ് ദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന മരുഭൂമിയിലേക്ക് കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നു. അങ്ങു ദൂരെ മണലിലൂടെ ഉലഞ്ഞുലഞ്ഞു പോകുന്ന ഖാഫിലകള്‍. വെയിലില്‍ പൊള്ളി നില്‍ക്കുന്ന മണലില്‍ നിന്നും ചുടുകാറ്റ് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങുന്നു. ഈന്തപ്പനകളെ തട്ടിയുണര്‍ത്തുന്ന ചുടുകാറ്റില്‍ പനമ്പട്ടകളില്‍ നിന്നുയരുന്ന  ശബ്ദവീചികൾ പുരാതനങ്ങളായ പള്ളികളിൽ നിന്ന് പടച്ച തമ്പുരാൻറെയും മുത്തു നബിയുടെയും തിരുവചനങ്ങള്‍ വിളിച്ചോതുന്ന ബാങ്കായി പരിണമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരിത്തിരി ദാഹജലം കിട്ടിയെങ്കിലെന്ന് അയാള്‍ ആശിച്ചു. മുന്നിൽ ആകാശത്തോട് ചേര്‍ന്നലിയുന്ന മരുഭൂമി. അസ്ത്രപ്രജ്ഞനായി അയാള്‍ അതിവേഗം മുന്നോട്ടു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അടുക്കുന്തോറും അകന്നു  ശമിക്കുന്ന മരീചികകള്‍. 
" ശാമാ ... ശാമാ ... അബൂശാമാ .."
പിന്നില്‍ നിന്നും മിസരി അലറി വിളിക്കുന്നത് അയാള്‍ കേട്ടതേയില്ല . മണലില്‍ തിളങ്ങുന്ന നിലക്കാത്ത മരീചികയിലൂടെ അയാൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു.





Apr 15, 2012

പെസഹാ ബലി

വ്രണങ്ങളില്‍ കയറു  മുറുകി വലിയുമ്പോഴൊക്കെ  ഉദിനീസ് വേദനയാല്‍ പുളഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇരു കൈകളും മുറ്റത്തെ മാവില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു അയാള്‍. 

 'പുലര്‍ച്ചെ മാവിന്‍ തണലില്‍ ബന്ധിക്കപ്പെടുക ; വെയില് കേറുമ്പോള്‍ പുറകു വശത്തെ ചായ്പിലും '  ഉദിനീസിന്റെ ദിനചര്യകൾ ഇപ്പോഴിങ്ങനെയാണ്. ഉദിനീസിനു ഒന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല . മുപ്പത്തിമൂന്നു കൊല്ലം തണലായി നിന്ന ഭാര്യ കൊച്ചു ത്രേസ്യായുടെ വിയോഗം  പോലും മറവിരോഗം ബാധിച്ച  ഉദിനീസ് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാറി മാറി വീഴുന്ന ഇരുളിലും പടരുന്ന വെയിലിലും  ഉദിനീസ് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ രോഗിയായി മാറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു . എല്ലാം മറന്നു കൊണ്ടും ഇരുന്നു . ആതുരാലയങ്ങളും , പിതാവിന്റെ ശുശ്രൂഷകളും കൂടി കൈവിട്ടപ്പോഴാണ് ഉദിനീസിന്റെ കൈകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി കയറിൽ കുരുങ്ങിയത്. ഒന്നുമോര്‍ക്കാതെ , ഒന്നിനേയുമോര്‍ക്കാതെ മാവിന്‍ തണലിൽ ഉദിനീസൊരു സന്യാസിയായി.

" റോസ്യെ , അപ്പന് കഞ്ഞി കൊടുത്താടീ  ? "
പുറത്തു കാറ് തുടച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ജോണിക്കുട്ടിയുടെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി കുണ്ടന്‍ പിഞ്ഞാണത്തില്‍ കഞ്ഞിയുമായി റോസി മാവിന്‍ ചുവട്ടിലെത്തി .
" പെട്ടെന്ന് കൊടുക്ക്‌ എല്ലാരും പള്ളീലെത്തിത്തൊടങ്ങി  "
അതു പറഞ്ഞ്‌ അയൽപക്കങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു ജോണിക്കുട്ടി അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി .
" ഇച്ചായാ , അപ്പനെ ചായ്പ്പിലേക്ക് മാറ്റിക്കേ . ഇനി തിരച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും ഇവടെ വെയിലായിരിക്കും. പിന്നെ വല്ലോരും അതുമിതും പറയണത് കേക്കേണ്ടി വരും ".
ജോണിക്കുട്ടിയും , റോസിയും ചേര്‍ന്ന് ഉദിനീസിനെ ചായ്പ്പിലേക്ക് മാറ്റുമ്പോഴേക്കും അനിയന്‍ ജോസും , ഭാര്യ ലില്ലിയും , മക്കളുമെല്ലാം പള്ളിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു . ഉദിനീസ് ചായ്പില്‍ നിലത്തിരുന്നു .

"നിങ്ങള്‍ തൊഴുത്തുകളുടെ ഇടയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ പ്രാവിന്റെ ചിറകു വെള്ളികൊണ്ടും , അതിന്റെ തൂവലുകള്‍ പൈമ്പൊന്നു കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌ പോലെ ആകുന്നു" 

ഏതോ മാലാഘ ഉദിനീസിന്റെ കാതുകളിൽ സങ്കീർത്തനം കേൾപ്പിച്ചു. അതിൻറെ പരിഹാസ്യമായൊരു പൊരുളാണ്  താനെന്ന മട്ടിൽ ആദ്യം മന്ദഹസിക്കുകയും തുടർന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

അന്നു പെസാഹാപ്പെരുന്നാളായിരുന്നു. വീടുകളില്‍ നിന്നും കവലകളില്‍ നിന്നും പള്ളിയിലേക്കായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന ജനങ്ങള്‍. കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മുതല്‍ പടുവൃദ്ധര്‍ വരെ ഒരേ ദിശയിലേക്കു ഒഴുകി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ വഴികളും ഒരു ലക്ഷ്യത്തിൽ ചെന്നവസാനിക്കുന്നു. 

തിടുക്കത്തില്‍ ജോലികളൊക്കെ  തീര്‍ത്ത്‌   ജോണിക്കുട്ടിയും , റോസിയും പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്  കാലന്‍കുടയുടെ അഗ്രം മണ്ണില്‍ കുത്തിക്കുത്തി  വക്കച്ചന്‍ പടി കടന്നു വരുന്നത് കണ്ടത്. 
" വരുന്നുണ്ട് .. നാശം . വരാന്‍ കണ്ട നേരം  " .

റോസി പിറു പിറുത്തു .
ഉയരമുള്ള ഇരുമ്പു ഗേറ്റ് ചാരിയടച്ച്‌ മന്ദഗതിയില്‍ അയാള്‍ മുന്നോട്ടു വന്നു .
" പള്ളീലൊന്നും പോയില്ലേ ജോണ്യേ ,  ? "
 ഒരു ചോദ്യത്തോടെ വക്കച്ചന്‍ മുറ്റത്തു നിന്നു .
" ദാ , ഇറങ്ങായി " .
 ജോണിക്കുട്ടിയുടെ മറുപടി മുഴുവന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വക്കച്ചന്‍ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു .
" ഉദിനീസെന്ത്യെ ? "
" പൊറകു വശത്ത്‌ ചായ്പ്പിലുണ്ട് " .

 ജോണിക്കുട്ടിയുടെ മറുപടിയില്‍  പ്രകടമായ  താല്‍പര്യക്കുറവു വക്കച്ചന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ല . അയാള്‍ മാവിന്‍ ചുവട്ടിലേക്ക്‌ നോക്കി തുടര്‍ന്നു.

"ചായ്പില്‍ തന്നെ ആണല്ലേ. ഇന്നും അപ്പനെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടി ഇടണോ, ഏതെങ്കിലുമൊരു മാനസിക രോഗാശുപത്രീലെങ്കിലും ?"
വക്കച്ചന്‍ അര്‍ദ്ധോക്തിയില്‍ നിറുത്തി .
" ശ്രമിക്കാഞ്ഞിട്ടാണോ . എല്ലാരും പറേണ കേട്ടാ ഞങ്ങളാരും ഒന്നും ചെയ്തില്ല എന്ന് തോന്നുമല്ലോ. എത്ര ആശുപത്രീല്‍ കാണിച്ചു , പണമെത്ര ചെലവാക്കി , കാശ് കൊറേ പോയിക്കിട്ടി എന്നല്ലാതെ  വേറെ എന്തേലും മാറ്റംണ്ടായോ? ഇനി മാറ്റംണ്ടാവാന്‍ പോണില്ലാന്ന് ഡോക്ടര്‍സ് ഒക്കെ പറഞ്ഞതല്ലേ ? എന്നിട്ടിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യണംന്നാണ് എല്ലാരും പറയണത് ? "
ജോണിക്കുട്ടിയുടെ മറുപടി അല്‍പ്പം കടുപ്പത്തിലായിരുന്നു . വക്കച്ചന്‍ തലകുനിച്ചു കാലന്‍കുട മുറ്റത്തു കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു .
 തുടര്‍ന്നു.
"അല്ലാ ഒരു മനുഷ്യനല്ലേ , ഈ കയറിലിങ്ങനെ?"
"അഴിച്ചു വിട്ടാ അപ്പന്‍ മണ്ണ് വാരിത്തിന്നും . അകത്തു മൂത്രമോഴിക്കേം തൂറി വെക്കേം ഒക്കെ ചെയ്യും . കണ്ണീക്കണ്ടതൊക്കെ വലിച്ചിടും . എല്ലാരും ജോലിക്ക് പോണതല്ലേ ,റോസിയെക്കൊണ്ട്   ഒറ്റയ്ക്ക് ഇതൊക്കെ നോക്കാനൊക്ക്വോ?"
ജോണിക്കുട്ടി പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി .

വക്കച്ചന്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു .  അയാളോടെന്ന പോലെ ചോദിക്കുന്നവരോടൊക്കെ മക്കളുടെ മറുപടി ഇത് തന്നെയായിരുന്നു. മണ്ണ് തിന്നുന്ന അപ്പനോടുള്ള കരുണയുടെ പേരിലും കൂടിയാണ്  ഉദിനീസിന്റെ കൈകളില്‍ കയറു കുരുങ്ങിയത് !

വക്കച്ചന്‍ ചായ്പ്പിലേക്ക് നീങ്ങി . ചായ്പിലെ തണുത്ത തറയില്‍ എന്തെല്ലാമോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് ഉദിനീസ് ഇരിക്കുന്നു . വക്കച്ചന്‍ ഉദിനീസിന്നടുത്തിരുന്നു . അയാളുടെ പുറത്തു മെല്ലെത്തടവി . പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു .
" ഉദിനീസേ " .
സന്തത സഹചാരിയായിരുന്ന വക്കച്ചന്റെ ശബ്ദം കാതില്‍ വീണപ്പോള്‍ ഉദിനീസ് കണ്ണുകള്‍ തിരിച്ചു. ജീവിതത്തിൻറെ നിറങ്ങള്‍ കെട്ടു പോയ മിഴികൾ വക്കച്ചനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വെളിച്ചം വെക്കുന്നത് വക്കച്ചന്‍ കണ്ടു.

"ഉദിനീസേ" 
വക്കച്ചന്‍ അയാളുടെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചു . ഉദിനീസിന്റെ കൈകളിലെ വ്രണവും , കരുവാളിച്ച മുഖവു,  അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു 
' പിതാവേ '

വക്കച്ചന്റെ നരച്ച താടി രോമങ്ങള്‍ വിറ കൊണ്ടു . കണ്ണുകളില്‍ ഒരു തുള്ളി നീരു പൊടിഞ്ഞു . കുറച്ചു സമയം കൂടി അവിടെ ചെലവഴിച്ചു അയാള്‍ തിരിച്ചു കോലായിലേക്ക് വന്നു.
"ച്ചിരി വെള്ളം വേണം ജോണ്യേ"
വക്കച്ചന്‍ ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ കയറി ഇരുന്നു . ജോണിയോടായി തുടര്‍ന്നു .
"നിനക്കറിയോ? ഉദിനീസ് ഈ ഹൈറേഞ്ചിലെത്തുമ്പോ നീ വെറും കൈക്കുഞ്ഞാ, ജോസും, ജോമോളുമോന്നും ജനിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല"
"ഹും - തൊടങ്ങി ! കെളവന്  പഴമ്പുരാണം വെളമ്പാൻ കണ്ട നേരം"
അമര്‍ഷം പ്രകടമാക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെ റോസി അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.

 " പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ പടി പോലും കാണാത്ത അവന്റെ അധ്വാനമാ നിങ്ങളെ ഒക്കെ ഈ നെലേലെത്തിച്ചത്. നെനക്ക് ഗവര്‍മ്മെണ്ട് ജോലി കിട്ടിയതും, ജോസിനു ബിസ്സിനസ്സ് തൊടങ്ങാനായതും, ജോമോളുടെ കല്യാണം നന്നായി നടന്നതും എല്ലാം അവന്റെ വിയര്‍പ്പാണെന്നു നിങ്ങള്‍ മറക്കരുത്. എന്നിട്ട് അവനാ ഇപ്പോ" വക്കച്ചന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"നശിച്ചു പോകുന്ന ആഹാരത്തിനായിട്ടല്ല ; നിത്യ ജീവങ്കലേക്കു നില്‍ക്കുന്നതിനായിട്ടു തന്നെ  പ്രവര്‍ത്തിപ്പീന്‍ . അത് മനുഷ്യ പുത്രന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരും . അവനെ പിതാവായ ദൈവം  മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്നു"

അത് വക്കച്ചന്റെ മസ്തിഷ്ക്ക മണ്ഡലങ്ങളിലെവിടെയോ മാറ്റൊലി കൊണ്ടു . റോസിയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും വെള്ളം വാങ്ങിക്കുടിച്ച ശേഷം അസ്വസ്ഥതയോടെ അയാള്‍ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. 
" അപ്പന് മരുന്നൊക്കെ കൊടുക്കാറുണ്ടോ ?"
വക്കച്ചന്റെ ആശങ്കക്കുത്തരമായി ജോണിക്കുട്ടി നിശ്ശബ്ദനായി .
" അപ്പനും , അമ്മച്ചീന്നും വെച്ചാ അവനു ജീവനായിരുന്നു " .
ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ വക്കച്ചന്‍ പടി കടന്നു പോയി .


 
കാലം കടന്നു പോകെ ഉദിനീസിന്റെ ജീവിത ചക്രവാളങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. കൊച്ചുത്രേസ്യായുടെ മരണം കൂടിയായപ്പോൾ അത് പൂർണ്ണാവസ്ഥയിലായി.  അയാളുടെ ദേവാലയം ശൂന്യമാവുകയും , വിഗ്രഹങ്ങൾ പൊടി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു.  
ജോണിക്കുട്ടിയും , റോസിയും കൂടി പള്ളിയിലേക്ക് പോയതോടെ വീട്ടിൽ അയാൾ മാത്രമായി. ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റ് മേഞ്ഞ ചായ്പിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ മൂലയില്‍ ഉദിനീസ് ചാരി ഇരുന്നു. അയാളുടെ തലമുടി താഴ്ത്തി വെട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു.

" ഇച്ചായോ ". ഉദിനീസ് ചെവിയോര്‍ത്തു . കൊച്ചു ത്രേസ്യയുടെ ശബ്ദമാണല്ലോ അത്. അയാൾ നിര്‍ന്നിമേഷനായി ചുറ്റും നോക്കി. എന്തോ എത്തിപ്പിടിക്കാനെന്ന വണ്ണം കൈകള്‍ വായുവിലേക്കുയർത്തുകയും,  കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി വികലമായി ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.  ഇളയ മകന്‍ ജോസിന്റെ കല്യാണം കൂടി കഴിഞ്ഞതോടെ ഉദിനീസും, കൊച്ചു ത്രേസ്യയും ഏതാണ്ട് ഒറ്റപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ ജീവ നിശ്വാസങ്ങള്‍ വീടിനുള്ളില്‍ മാത്രമൊതുങ്ങി. ഇരുട്ട് വീണാല്‍ കൊച്ചു ത്രേസ്യ ബൈബിള്‍ വായിക്കുന്നതു കേൾക്കുമ്പോൾ അയാൾ ശാന്തനാവുമായിരുന്നു.

" ദേ , നിങ്ങടെ അപ്പനെ വല്ല പ്രാന്താശുപത്രീലും കൊണ്ടാക്ക്. ഞങ്ങക്ക് പറ്റില്ല ഇങ്ങനെ തീട്ടോം , മൂത്രോം കോരാന്‍ "
റോസിയുടെ ശബ്ദമാണത് !
" എന്തൊരു നാശമാണിത് . അലമാരീലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം വലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്  കണ്ടില്ലേ? "
ഇപ്പോൾ ഒച്ച വെക്കുന്നത് ജോസ്സാണ്.
" പൊറത്തൂന്നാരെങ്കിലും വന്നാ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒന്നിനെ കാണിക്കാമ്പറ്റ്വോ "
അത് ലില്ലിയാണ് പറഞ്ഞത്. അവളുടെ ശബ്ദത്തിനാണ് കരകരപ്പുള്ളത്.
" അയ്യേ അപ്പാപ്പന്‍ കുശിനീല് അപ്പിയിട്ടേക്കണ് "
കൊച്ചുമക്കളാണ് തന്നെ കളിയാക്കിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവരും തന്നെ വെറുപ്പോടെയാണ് നോക്കുന്നത്!

ചായ്പിലെ തൂണിനു കൂട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അയാള്‍ക്ക്‌ അങ്ങനെ ചിലതൊക്കെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നത്.  ' തന്റെ വീട് , കൊച്ചു ത്രേസ്യാ , മക്കള്‍ , ചായ്പ് '. അങ്ങനെ ഓരോന്നായി . അപ്പോഴൊക്കെ കയറില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനായി പാടുപെട്ട് ശ്രമിച്ചു. എല്ലാ ശ്രമങ്ങളെയും നിഷ്ഫലമാക്കി ആ വൃദ്ധന്റെഓര്‍മ്മകളുടെ ശേഷിപ്പുകള്‍ എവിടെയെല്ലാമോ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു .

പെസഹാ ദിനത്തോടനുബന്ധിച്ചു  വിശ്വാസികള്‍ കുരിശു ചുമന്നു മലകള്‍ കയറിത്തുടങ്ങുന്നു . കുര്‍ബാനകളും , പ്രാര്‍ത്ഥനകളുമായി , ദേവാലയങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു . കുന്നിന്മുകളിലെ ദേവാലയത്തില്‍ നിന്നു വൈദികന്റെ പ്രഭാഷണം ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ ഒഴുകി കാറ്റില്‍ തെന്നിത്തെന്നി ഒഴുകി നടക്കുന്നു.


ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന സമയ കാലങ്ങള്‍ ഉദിനീസിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയതേയില്ല . കവലയിലെ ഉപദേശ പ്രസംഗങ്ങളൊന്നും ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയിലില്ല. ഒരു ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കായും ഉദിനീസ് കാതോര്‍ക്കുന്നുമില്ല. അയാള്‍ ചായ്പില്‍ ചാഞ്ഞിരുന്നു. ഉടുതുണിയില്‍ മൂത്രമൊഴിച്ചു. വളര്‍ച്ച തീണ്ടാത്ത മനസ്സിന്റെ വൈകല്യത്തില്‍ ജലസ്പർശമേറ്റിട്ടെന്ന പോലെ  നിര്‍വൃതി പൂണ്ടു . കയറില്‍ മൃഗമായി കിടന്നു. ഉള്ളില്‍ പശി കയറിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മാത്രം അസ്വസ്ഥത കാണിച്ചു. വിശപ്പ്‌ കൂടി വരുന്നു. ഉദിനീസ് കയറില്‍ ആഞ്ഞാഞ്ഞു വലിക്കുകയും , ഉച്ചത്തില്‍ ബഹളമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു . അയാളുടെ വരണ്ട കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് കണികകള്‍ നിലത്തു വീണുടഞ്ഞു. അല്‍പമകലെ നിന്നു വലിയ ഒരാരവം കേട്ടപ്പോള്‍ ഉദിനീസ് നിശ്ചലനായി .

"ഓടിക്കോ ... വഴീന്നു മാറിക്കോ"
ശബ്ദം കേട്ടു എന്നല്ലാതെ എന്താണെന്ന് ഉദിനീസിനു മനസ്സിലായില്ല . ശബ്ദം അടുത്തടുത്ത് വരുന്നു .  അറവുശാലയില്‍ നിന്നു പോത്തു കയറു പൊട്ടിച്ചോടിയതാണ് . അതിനെ പിടിച്ചു കെട്ടാനായി , കൈകളില്‍ കയറുകളും , വടികളുമായി  ആള്‍ക്കൂട്ടവും പുറകെയുണ്ട്. മുക്രയിട്ടു വേലി പൊളിച്ചു ഓടിയ മൃഗം ഉദിനീസിന്റെ തൊടിയിലേക്ക് കയറി. അയാളെ കെട്ടിയിട്ട ചായ്പ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിയടുത്തു. വിറളി പൂണ്ടു തന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിയടുക്കുന്ന അറവുമാടില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനായി ഉദിനീസ് കയറില്‍ കിടന്നു വെപ്രാളം പൂണ്ടു.

അയല്‍ വീടുകളില്‍ കുട്ടികള്‍ കരയുന്നതും , വാതിലുകള്‍ കൊട്ടിയടയുന്നതുമായ ശബ്ദങ്ങള്‍ . കുന്നിന്മുകളിലെ ദേവാലയത്തില്‍ നിന്നു പുരോഹിതന്റെ കുര്‍ബ്ബാനപ്രസംഗം തേയിലച്ചെടികള്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന താഴ്വരകളെയും , കുന്നിന്‍ ചരുവിലെ കാറ്റാടികളെയും , തഴുകി കാതുകളിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു .

"മോശെ ഇസ്രയേല്‍ ശ്രേഷ്ടന്മാരെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. കുടുംബങ്ങളുടെ കണക്കനുസരിച്ച് നിങ്ങള്‍ പെസഹാ ആട്ടിൻ കുട്ടികളെ തെരഞ്ഞെടുത്തു കൊല്ലുവിന്‍. പാത്രത്തിലുള്ള രക്തത്തില്‍ ഹിസ്സോപ്പു കമ്പ് മുക്കി , രണ്ടു കട്ടിലക്കാലുകളിലും  മേല്പ്പടിയിലും തളിക്കുവിന്‍ . പ്രഭാതമാകുന്നത് വരെ ആരും പുറത്തു പോകരുത്. എന്തെന്നാല്‍ ഈജിപ്തുകാരെ സംഹരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി കര്‍ത്താവ് കടന്നു പോകും.  എന്നാല്‍ , നിങ്ങളുടെ മേൽപ്പടിയിലും രണ്ടു കട്ടിളക്കാലുകളിലും , രക്തം കാണുമ്പോള്‍ കര്‍ത്താവ് നിങ്ങളുടെ വാതില്‍ പിന്നിട്ടു കടന്നു പോകും. സംഹാരദൂതന്‍ നിങ്ങളുടെ വീടുകളില്‍ പ്രവേശിച്ചു നിങ്ങളെ വധിക്കുവാന്‍ അവിടുന്ന് അനുവദിക്കുകയില്ല . ഇത് നിങ്ങളും , നിങ്ങളുടെ സന്തതികളും   എക്കാലവും ഒരു കൽപ്പനയായി ആചരിക്കണം . കര്‍ത്താവ് തന്റെ വാഗ്ദാനമനുസരിച്ച് നിങ്ങള്‍ക്ക് തരുന്ന സ്ഥലത്ത് ചെന്ന ശേഷവും ഈ കര്‍മ്മം ആചരിക്കണം. ഇതിന്റെ അര്‍ത്ഥമെന്താണെന്ന് നിങ്ങളുടെ മക്കള്‍ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ പറയണം. ഇത് കര്‍ത്താവിനര്‍പ്പിക്കുന്ന പെസഹാ ബലിയാണെന്ന്!"

പുരോഹിതന്റെ വാഗ്ധോരണി നീണ്ടു പോവുന്നു . ഹൈറേഞ്ചിലെ പാതയോരങ്ങളില്‍ നിന്ന് ദൈവവിളികള്‍ ഉയരുന്നു. അറവുമാടിന്റെ കൊമ്പുകള്‍ തുളഞ്ഞ് രക്തസ്നാനം ചെയ്ത  ഉദിനീസ് ചായ്പിലെ പൊടിമണ്ണില്‍ ചലനമറ്റു കിടക്കുന്നു.

(2002 ൽ എഴുതിയത്- തിരുത്തിയതും)

Apr 8, 2012

അളവുകോൽ വികലമാണ്



'കത്തും കടലാസുമൊക്കെ കാലാഹരണപ്പെട്ട ഈ പുതു കാലത്ത് ഇങ്ങനെ ഒരു വഴീണ്ടായത് നന്നായി അല്ലേടോ . അല്ലെങ്കിൽ മറവികളുടെ ലോകത്ത്  ഇങ്ങനെ ഒരു മെസ്സേജുമായി കടന്നു വരാൻ പറ്റില്ലല്ലോ . സുഖമാണോടോ നിനക്ക്? നീ ഇപ്പൊ ഒരു കണ്ഫ്യൂഷനിലായി എന്ന് തോന്നുന്നു?
എടോ, ഇത് ഞാനാടോ മൂസാങ്കണ്ണ് . ഇപ്പൊ...... ഏതാണ്ടൊക്കെയൊരു  ഓര്‍മ്മ കിട്ടീട്ടുണ്ടാവൂല്ലോ - ല്ലേ?  സത്യത്തിൽ ഈ മെയില് നീ നോക്ക്വോ എന്നെനിക്കു സംശയമുണ്ട്‌. ഒരു പാടു കാലമായി നിന്നെ ഒന്ന് ബന്ധപ്പെടണമെന്നു കരുതുന്നു . നടന്നില്ല . അല്ലെങ്കിലും നമ്മളിച്ഛിക്കും പോലെ ഏതു കാര്യങ്ങളാണ് നടന്നിട്ടുള്ളത്! 


ദിവസങ്ങൾക്ക്  ശേഷം മെയിൽ  തുറന്നപ്പോള്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി വരവേറ്റ ഒരു ഈമെയിൽ സന്ദേശമായിരുന്നു അത്.

മൂസാങ്കണ്ണ്. പഴയ റൂം മേറ്റ്‌ . ഫിലിപ്പൈൻസുകാരിയായ അയാളുടെ കാമുകിക്കൊപ്പം താമസം മാറിയ അന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു അവസാനമായി തമ്മിൽ കാണുന്നത് . ഇന്ന്, മൂസ്സാങ്കണ്ണ്  കുറിച്ചിട്ടത്‌ കാണുമ്പോള്‍ ഓർമ്മകൾ ജീവിതത്തിൻറെ ചെമ്മണ്ണു പാതയിലൂടെ പുറകോട്ടോടുകയാണ്.


'നീയോർക്കുന്നോ അമേലിയായെ . ഞാൻ പറയാറുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ ഫിലിപ്പൈൻസുകാരി . എ! അതെ അവളു  തന്നെടോ  നീയിപ്പോ മനസ്സിലോര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ലേ ആ ചെമ്പന്‍ മുടിക്കാരി!


" അമേലിയ റേയെസ് "

ഞാനതോര്‍ക്കുന്നു . ഒരിക്കൽ റൂമില്‍ മറ്റാരുമില്ലാത്ത ഒരുച്ച നേരത്ത്  മൂസാങ്കണ്ണ് ലാപ്ടോപുമായി വന്നു. ചെറിയൊരു ജാള്യതയോടെ അടുത്തു വന്നിരുന്നു. കാര്യമായെന്തോ പണി തരാൻ പോകുന്നുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെ ഞാനത്ര മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാന്‍ പോയില്ല . ഇത്തിരി നേരത്തിനു ശേഷം ചുമലില്‍ തോണ്ടി ചെവിയില്‍ മെല്ലെ ;
" എനക്കും കൂടി ഈ ഫെയ്സ് ബുക്കും, ചാറ്റിംഗും പഠിപ്പിച്ചു തരാമോടോ?"


ചിരിയാണ് വന്നത് . മൂസ്സാങ്കണ്ണിന്റെ അറിവില്ലായ്മയില്‍ സഹതാപം തോന്നി.
പിന്നീടങ്ങോട്ട് മൂസാങ്കണ്ണ് തിരക്കിലായിരുന്നു . കമ്പ്യുട്ടറില്‍ കണ്ണു പൂഴ്ത്തി അനന്തതകളിലേക്ക് സമയകാലങ്ങളെ മറന്നു മൂസ്സാങ്കണ്ണ് തുഴഞ്ഞു കേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു . തിരച്ചിലിനിടയിൽ രസകരമെന്നു തോന്നിയിരുന്ന എന്തും പങ്കു വെക്കുമായിരുന്നു . അങ്ങനെ ഒരിക്കലാണ് അമേലിയയെ പറ്റിയും പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത് . തണുപ്പ് മരുഭൂമി താണ്ടി വന്ന ഒരു ഡിസംബറിന്റെ തുടക്കത്തിലായിരുന്നു അത്.
" താങ്ക്സ് ബീയിംഗ് മൈ ഫ്രണ്ട് " 

അമേലിയായുടെ മേസ്സേജിൽ മൂസാങ്കണ്ണിന്റെയുള്ളിൽ മഞ്ചാടിമൈന പറന്നു. ലാപ്ടോപില്‍ നിന്നും മറുപടി തിരികെപ്പറന്നു .

" താങ്ക് യൂ വെരി മച്ച് . ഹോപ്‌ യു ഡുയിംഗ് വെൽ. കീപ്‌ ഇന്‍ ടച്ച് .

മൂസാങ്കണ്ണിനു പൂതി പെരുത്തു. ഉള്ളില്‍ വലിയപെരുന്നാളിൻറെ മത്താപ്പു കത്തിച്ചു അമേലിയായുടെ പ്രൊഫൈല്‍ ചിത്രത്തില്‍ കണ്ണ് നട്ട് മൂസാങ്കണ്ണിരുന്നു.  അവളുടെയാകാര സൌന്ദര്യത്തിൽ അയാൾ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു . അമേലിയ എന്ന് അഞ്ചാറു പ്രാവശ്യം  ഉരുവിട്ടു നോക്കി. മൊഞ്ചത്തിയാണല്ലോയെന്ന് മനസ്സില്‍ കരുതി. 


രാവിലെ അലാറം ക്ലോക്കിന് 'പണ്ടാര'മെന്നു  പറഞ്ഞു ആഞ്ഞടിച്ചു ബ്ലാങ്കറ്റെടുത്തു തലവഴി മൂടി , അർബാബിനെ തെറി പറഞ്ഞ്‌ എ സി യുടെ ശീതളിമയിലേക്ക് ചുരുണ്ട് കൂടിയിരുന്ന മൂസാങ്കണ്ണ്  അമേലിയയുടെ കൊഞ്ചല് കേള്‍ക്കാന്‍ അലാറത്തിന് മുന്‍പേ ചാടിയെണീക്കാൻ തുടങ്ങി . 

മൂസ്സങ്കണ്ണില്‍    പ്രണയവിത്തുകള്‍ പൊട്ടിമുളക്കുന്നതും അവയിൽ ചെറുതളിരുകൾ രൂപം കൊള്ളുന്നതുമെല്ലാം നിശ്ശബ്ദനായി ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അമേലിയ ഓണ്‍ലൈനിലുണ്ടാവുന്ന നേരങ്ങളിലൊന്നും മൂസ്സാങ്കണ്ണിനെ  ഒരു കാര്യത്തിനും കിട്ടാതായിത്തുടങ്ങി.

" ഹൌ ആർ യു ഡാര്‍ലിംഗ് ?"
"മിസ്സ്‌ യൂ സോ  മച്  "
എന്നിങ്ങനെയുള്ള മധുര പദങ്ങളാൽ മൂസ്സാങ്കണ്ണിന്റെ ചാറ്റിങ്ങ് ഹിസ്ടറി നീണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. 

അങ്ങനെയിരിക്കെ, പതിവു ചാറ്റിങ്ങിനിടയിലൊരിക്കൽ പൊടുന്നനെയാണ്  മൂസ്സാങ്കണ്ണിനു മുന്നില്‍ വളരെ 
ദു:ഖിതയായി  അമേലിയ ഒരു ചോദ്യവുമായി വന്നു നിന്നത് .

" ഡു യു വാണ്ട്‌ മി റ്റു ടെല്‍ യു എ സ്റ്റോറി ?" 
മൂസ്സാങ്കണ്ണു ശങ്കിച്ചു. അമേലിയ എന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്ന് മൂസ്സാങ്കണ്ണിനു  പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല . മൂസ്സങ്കണ്ണിനോട് എന്തും പറയാവുന്ന അവസ്ഥ അവള്‍ക്കുണ്ട് താനും . പിന്നെന്തിനീ ഔപചാരികത? മൂസാങ്കണ്ണ് പ്രതികരിച്ചു .
" ഷുവര്‍ " .
തരംഗങ്ങളുടെ  അജ്ഞാതബാന്ധവത്തില്‍ ലോകത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു ചെറിയ കോണിലിരുന്നു അമേലിയ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി .
 " സ്കൂള്‍ പഠന കാലത്ത്  നന്നായി പഠിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാന്‍ . അച്ഛനെ വല്യ പേടിയായിരുന്നു അക്കാലത്ത്. അത് കൊണ്ടു തന്നെ  ഒരു ബോയ്‌ ഫ്രണ്ട് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായില്ല . അല്ലെങ്കില്‍ ഞാനങ്ങനെ ചിന്തിച്ചതേയില്ല . എന്നാല്‍ , പിന്നീട് കോളേജിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെ  വെച്ച് ഒരാളോട് വല്ലാത്ത ഇഷ്ടം തോന്നുകയുണ്ടായി . രണ്ടാഴ്ചത്തെ ആയുസ്സേ ഉണ്ടായുള്ളൂ . പഠനത്തെ ബാധിക്കുമെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ   ഞാനായിട്ട് പിന്തിരിയുകയായിരുന്നു "
മൂസാങ്കണ്ണ് വായന നിര്‍ത്തി അമേലിയയുടെ ചിത്രം നോക്കി .
"പാവം കുട്ടി. നേരുള്ള പെണ്ണ് "
മനസ്സില്‍ കരുതി .  അമേലിയായെ ശ്രദ്ധിച്ച് കാതു കൂര്‍പ്പിച്ചു   .
" ഗ്രാജുവേഷന്‍ കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് എന്റെ ജീവിതം മാറ്റി മറിച്ച ഒരാളെ  ഞാന്‍  പരിചയപ്പെടുന്നത് ; മാന്യമായ പെരുമാറ്റമായിരിക്കാം  ഉള്ളിലൊരു  പ്രണയമല്ലാതിരുന്നിട്ടു പോലും ഒരു നിബന്ധനകളുമില്ലാതെ  അയാളൊന്നിച്ച്  കഴിയാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് "

മൂസാങ്കണ്ണ്  ദീര്‍ഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു , അമേലിയ ഉള്ളു തുറക്കുകയാണ് . തൻറെ കണ്ണാടിക്കൊട്ടാരം ചില്ലിന്‍ കഷണങ്ങളായി തെറിച്ചു പോകുമോ എന്ന വേവലാതിയോടെ മൂസാങ്കണ്ണ്  ചോദിച്ചു;
" ദെന്‍ ?"
ഇരുളിന്റെ കീറുകളിൽ എവിടെയോ നിന്ന് അമേലിയ തുടര്‍ന്നു. മൂസാങ്കണ്ണ്  അസ്വസ്ഥനായി .
" പതിയെപ്പതിയെ അയാളെ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങി. എല്ലാവരേയുമറിയിച്ചു കല്യാണം കഴിക്കണമെന്ന് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ചുആ തീരുമാനത്തോടെയാണ് ഹോസ്റ്റലില്‍ ഒന്നിച്ചു താമസിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഒരു വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ അത് നീണ്ടു. അങ്ങനെയിരിക്കെ , ഒരു ദിവസം ; ഞാന്‍ ഗര്‍ഭിണിയാണെന്ന് അയാളോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍......"
അമേലിയ അര്‍ദ്ധോക്തിയില്‍ നിര്‍ത്തി . മൂസ്സാങ്കണ്ണിന്റെ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാന്‍ മിന്നി . അമേലിയായുടെ വരികളില്‍  വിറയല്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് മൂസാങ്കണ്ണ്  അകക്കണ്ണില്‍  കണ്ടു . അവള്‍  കരയുകയാവുമെന്നു കരുതി മൂസ്സാങ്കണ്ണും കരഞ്ഞു . അതൊന്നും പുറത്തു കാണിക്കാതെ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു .

" കാരിയോണ്‍  "
" ഒരു കല്യാണത്തിനൊന്നും താന്‍ തയ്യാറായിട്ടില്ല എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ പ്രതികരണം. മാത്രവുമല്ല ഗർഭം അലസിപ്പിക്കാൻ അയാൾ സദാ നിനിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവില്‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ  കുറ്റകൃത്യമാണെന്നു അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ , എന്റെ വയറ്റില്‍ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഞങ്ങള്‍ അബോര്‍ഷന്‍ ചെയ്തു കൊന്നു . അതിനു ശേഷം പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം അയാളെ കാണാതായി.  എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെയുപേക്ഷിച്ച് അയാള്‍ ഓടിപ്പോവുകയും ചെയ്തു ."

കീ ബോര്‍ഡുകള്‍ നിശ്ശബ്ദമായി . മൂസാങ്കണ്ണ് സന്യാസിയെ പോലെ ധ്യാനനിരതനായി . അമേലിയ കരയുന്നുണ്ടെന്നതിൽ  അയാള്‍ ദുഖിച്ചു . പേടിത്തൂറിയായ അവളുടെ കാമുകനെ മനസാ പുച്ഛിച്ചു. അവളുടെ ദീന കഥകളിൽ മൂസസാങ്കണ്ണിന്റെ മനസ്സ
ലിയാൻ തുടങ്ങി. 

വേനൽക്കാലം തുടങ്ങുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തണുപ്പ് മരുഭൂമിയിൽ നിന്ന് തിരികെയാത്ര ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. അമേലിയായും , മൂസ്സങ്കണ്ണും തമ്മില്‍ ചാറ്റിങ്ങില്‍ നിന്ന് ടെലിഫോണ്‍ കോളുകളിലേക്ക് മാറിത്തുടങ്ങി. അത് സൌഹൃദത്തിനും പ്രണയത്തിനുമപ്പുറത്തേക്കു വളർന്നു തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ കോര്‍ണിഷിലൂടെയുള്ള ഒരു സായാഹ്ന സവാരിക്കിടയിൽ മൂസാങ്കണ്ണ് പറഞ്ഞു.   
" അമേലിയയെ ഞാന്‍ വിസിറ്റിനു കൊണ്ട് വരാൻ ഉദ്ധേശിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനു ശേഷം ഇവിടെ വെച്ച് വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യണമെന്നാണ് കരുതുന്നത് "


 ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയുമില്ല . അവരുടെ ബന്ധം ആത്മാർത്ഥവും സുദൃഡവുമാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വ്യാപിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദത ഇല്ലാതാക്കാനായി മാത്രം ഞാൻ പറഞ്ഞു .

" നല്ലത് " .

അമേലിയ വന്നതിനു ശേഷവും കുറച്ചു കാലത്തേക്ക്  മൂസാങ്കണ്ണ് വിളിക്കാറുമുണ്ടായിരുന്നു . പിന്നീടെപ്പോഴോ കൂടിച്ചേരലുകള്‍ കുറയുകയും , അയാളുടെ ടെലിഫോണ്‍ മിണ്ടാതാവുകയും , ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് മൂസ്സാങ്കണ്ണു തന്നെ   ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്തു .


പിന്നിട്ടു പോയ വീഥികളിൽ  ഉണങ്ങിയ ഇലകളുടെ ചെറുഭ്രംശങ്ങളിൽ കാല്പാടുകൾ ഓരോന്നായി തെളിയുകയാണ്. വിസ്മൃതിയിൽ നിന്ന് വന്ന ഈ മെയില്‍ അത്ഭുതമോ സന്തോഷമോ ഒക്കെ കൊണ്ട് വരുന്നു. ഒരു കാലത്തിനപ്പുറം, ഒരു ലോകത്തിനപ്പുറം  ഇരുന്നു സംസാരിക്കുന്ന മൂസ്സങ്കണ്ണിന്റെ ജീവിതം. 


" നീയോര്‍ക്കുന്നോ , അന്നൊരിക്കല്‍ നടപ്പാതയില്‍ നമ്മള്‍ കണ്ടു മുട്ടിയതും , അമേലിയായെ ഞാന്‍ നിനക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയതും? അല്ലെങ്കി തന്നെ നീയതെന്തിനോർക്കണം . നല്ല സന്തോഷത്തിലായിരുന്നെടോ ഞങ്ങടെ ജീവിതം . അവിചാരിതമായി ഒരു ദിവസം റൂമിൽ  കേറി വന്നപ്പോഴല്ലേ പെരുത്ത സന്തോഷം തോന്നിയത്. എടോ മറ്റൊരുത്തന്‍ ഫ്ലാറ്റില്‍! നിസ്സാരമായി അവള്‍ പറയാ 'ഫ്രണ്ട്' ആണെന്ന്. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വന്നു എന്നുള്ളത് നേര് തന്നെ. എന്ത് പേരിലാണെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മറ്റൊരാളെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നെപ്പോലൊരുത്തനു ഒരു ഗേള്‍ ഫ്രെണ്ടിനെ കിട്ടണതും നമ്മടെ കത്രീനാ കൈഫിനെ പോലുള്ള  ബോളിവുഡ് നടിമാര് തുണിയുടുക്കുന്നതും ഒരു പോലെയല്ലെ. അല്ലേ?" '


എന്നാലും ഞാനതങ്ങു വിട്ടൂന്നെ. 
അല്ലെങ്കി തന്നെ നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് എല്ലാ കാര്യത്തിലും  സംശയമല്ലേ - അല്ലേ ?


മിണ്ടിയാ കുറ്റം . കൂടെ നടന്നാ കുറ്റം. നടന്നില്ലേ കുറ്റം .ഫോണ്‍ ചെയ്താ കുറ്റം. ചെയ്തില്ലേല്‍ കുറ്റം . നോക്കിയാ  കുറ്റം . നോക്കീല്ലേല്‍ കുറ്റം .എന്തിലാ നമുക്ക് കുറ്റമില്ലാത്തത് ?

ഒരാളെ റൂമിൽ കണ്ടൂന്നു വെച്ച് നമ്മളങ്ങനെ അങ്ങ് ചിന്തിക്കാമ്പറ്റ്വോ . അതും അവരുടെ നാട്ടുകാരനായ ഒരാളെ . ഇവിടത്തെ ജീവിതച്ചുറ്റുപാടിൽ നമുക്കായാലും നമ്മടെ സ്വന്തം ഒരാളെ കാണുകയെന്നാൽ വലിയ സന്തോഷമല്ലേ. മാത്രവുമല്ല കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷമാണല്ലോ നമുക്ക് വലുത് - അതല്ലേ അതിന്റെ ഒരു ശരിയും . യേത് ?'


ഞാനോർക്കുകയായിരുന്നു. യാന്ത്രികമായ ചുറ്റുപാടിൽ ജീവിക്കാൻ മറന്നു പോകുന്നവരുടെ ഭൂമികയിൽ എല്ലാവരെയും പോലെ എനിക്കും പരിമിതികളുണ്ട്.  ഋതുഭേദങ്ങൾ മാറുന്നത് പോലും അറിയാത്ത ഒരു തരം മരവിപ്പാണ് പരദേശ ജീവിതം നൽകുന്നത്. നീണ്ട യാത്രക്കിടയിലെ ഇടത്താവളമെന്ന പോലെ ഈ  ജീവിതത്തെയും നോക്കിക്കാണാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതു കൊണ്ട് തന്നെ കണ്ടു മടങ്ങുന്ന മുഖങ്ങളും പലതാണ്. മനപ്പൂർവ്വം ഓർത്ത്‌ വെക്കാത്തതോ അല്ലെങ്കിൽ ഓർമ്മയിൽ തെളിയാതെ പോകുന്നതോ ആയ ജീവിതങ്ങൾ. അത്യപൂർവ്വമായ കൂട്ടിവെക്കലുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു മൂസ്സാങ്കണ്ണുമായുള്ള സൗഹൃദവും അത് കൊണ്ട് തന്നെയാവാം മൂസ്സാങ്കണ്ണു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഉള്ളിൽ അലകൾ തീർക്കുന്നതും.


'ഏതായാലും അവള് എനക്കിട്ടു നന്നായി പണിതെടോ. നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ അതിവിരുതനു അരി അങ്ങാടീലെന്നു. അതു തന്നെ. അതു കൊണ്ടൊന്നും മൂസാങ്കണ്ണ് വീഴൂല്ലാന്നു നിനക്കറിയാലോ. പക്ഷെ ഒള്ളത് പറയണമല്ലോ . വീണില്ലേലും ഒന്ന് കാലു തെറ്റി . ചന്തി നെലത്തു കുത്തിപ്പോയി '



'ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരത്ത് ഞാന്‍ വ്യായാമം കഴിഞ്ഞു  റൂമില്‍ 
വന്നപ്പോഴല്ലേ. അന്നെന്റെ  ചങ്ക് കരിങ്കല്ല് ക്വാറീല് തോട്ട  വെച്ച പോലെയായെടോ . ആകെ പൊട്ടിത്തൂഫാനായി. എന്റെ സകലമാന സാധങ്ങളും പൊക്കി അവള് പോയീ . എങ്ങോട്ടെന്നു നീ ചോദിക്കും . എന്തെങ്കിലും ഒരടയാളം ബാക്കി വെച്ചാലല്ലേ എങ്ങോട്ടെന്നു പറയാനൊക്കൂ. വെറുതെയെങ്കിലും ഒരു കേസ്സ് കൊടുക്കാൻ പോലും!'.

'പാസ്സ്പോർട്ട് , മൊബൈല്‍ ഫോണ് , ഡെബിറ്റ് കാര്‍ഡ്‌ , ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ , അലമാരിയില്‍ വെച്ച ബ്രയ്സ് ലെറ്റ് , വില കൂടിയ വാച്ച് . എന്തിനു പറയണം? കമ്പനി എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ച മുപ്പത്തിമുവ്വായിരം  ദിര്‍ഹവും , ഒന്ന് രണ്ടു പേരുടെ പാസ് പോര്‍ട്ടും , കമ്പനിയുടെ ചില പ്രധാന ഡോകുമെന്റ്സ് പോലും  ആ പഹച്ചി,  നായിന്റെ മോള് കൊണ്ട് പോയി '.
'നിനക്കറിയാലോ വെറും നാലായിരം കുലുവ ആയിരുന്നില്ലേ ശമ്പളം. അതീന്നു തന്നെ അവൾക്ക് ഫിലിപ്പൈന്‍സിലേക്ക്‌ എത്ര ഞാനയച്ചു .എ! അല്ല . അല്ലെങ്കി തന്നെ അവളെ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം. നീയിപ്പോ കരുതുന്നില്ലേ മൂസാങ്കണ്ണ് മണ്ടനാണെന്ന്. മണ്ടന്‍ തന്നെയാ. തിരുമണ്ടന്‍ . അല്ലെങ്കി ഏതോ ഒരുത്തിയെ ഭാര്യാന്നും പറഞ്ഞു കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കോ?'

അവകാശപ്പെടാൻ മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത മൂസ്സാങ്കണ്ണെന്ന ശരാശരിക്കാരൻ. തേടി വരുന്ന ഉണ്മകളിലേക്ക് മോഹാവേശത്തോടെ വഴുതിപ്പോവുന്ന ജന്മങ്ങൾ. കുറ്റം പറയുന്നതെങ്ങനെ. ഞാനും അത് തന്നെയല്ലേ


'നീയൊന്നാലോചിച്ചു നോക്കിക്കേ നാട്ടിലായിരുന്നേല്‍ ചാനെലുകാർക്കൊക്കെ എന്തു നല്ല കോളായിരുന്നു? രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ള സെൻസിറ്റിവ് വാർത്ത. ചതിയിൽ പെട്ടവരെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകൾ, അഭിമുഖങ്ങൾ, ന്യൂസ്‌ ഓണ്‍ലൈന്‍ . തേങ്ങാക്കൊല '.


'ഒരു പബ്ലിസിറ്റിയും , സിംപതിയും ഒക്കെ കിട്ടിയേനെ. ഉന്നതന്മാരുടെ വളി പോലും വാര്‍ത്തയാവുന്ന നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഇതിനൊരു നക്ഷത്രപരിവേഷം കിട്ടുമായിരുന്നു. ഇവിടെ  അതൊന്നുമില്ലല്ലോ. അതോണ്ട് ആരും ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല . കേസ്സായി കോടതിയായി . ജയിലായി . ഒടുക്കം കമ്പനി ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ്‌ പാസ്സ്-പോർട്ടുണ്ടാക്കി വിസ ക്യാന്‍സെല്‍ ചെയ്തു നാട്ടിലേക്ക് വിട്ടു. ജോലിയും , ജീവിതവും സ്വാഹ !'


'കാലു പിടിച്ചു പറഞ്ഞു നോക്കി . കമ്പനി സമ്മതിച്ചില്ല  . ചെറ്റത്തരത്തിന്റെ ഉസ്താദായ ഈജിപ്ത്യന്‍ മാനേജര് എല്ലാരേം മുമ്പിൽ വെച്ച് എന്നെഗവ്വാദെന്നു വിളിച്ചപമാനിച്ചു . എന്നെ മാത്രാണെങ്കി സഹിക്കാര്‍ന്നു . "കുല്ലു ഹിന്ദി ഹറാമീ " ന്നല്ലേ അയാളു പറഞ്ഞത്. കട്ട് മുടിക്കാൻ മാത്രം കസേരയിലിരിക്കുന്ന അവന്റെ മൊഖമടച്ചു കൊടുക്കേണ്ടേ? നിവൃത്തില്ലാരുന്നല്ലോ . നെന്നോട് പറയണംന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന് രണ്ടു വട്ടം ശ്രമിച്ചും നോക്കി. പക്ഷേങ്കില്; വല്ലാത്ത മാനക്കേട്‌ കൊണ്ടാ മൂസാങ്കണ്ണ് വിളിക്കാതിരുന്നത് '. 


' നാട്ടിലെത്ത്യാലുള്ള  കാര്യം പറയ്വേ വേണ്ട . ജോലീം കൂലീമില്ലാതെ ക്യാൻസൽ ആയി വരുന്നതാണെന്ന് അറിയുമ്പോ അവർക്കൊരു നോട്ടമുണ്ടെടോ. പരിഹാസമെന്നൊന്നും പറഞ്ഞാ പോരാ അതിനു. ക്യാൻസൽ ചെയ്തു നാട്ടിൽ പോവുന്നതിനേക്കാൾ മെട്രോ ട്രെയിനിനു തല വെച്ച് കൊടുക്കുന്നതാടോ നല്ലത്. അത് മാത്രമോ അവടെ ജീവിക്കണെങ്കീ നോട്ടടിക്കണ മഷീന്‍ വേണം സുഹൃത്തേ. പെട്രോളും ഗ്യാസുമൊക്കെ ആഴ്ച്ചക്കാഴ്ച്ചക്ക് കൂടും. അതിനൊത്ത്‌  പച്ചക്കറീം , പലവ്യജ്ഞനോമോക്കെ എന്ന് വേണ്ട എല്ലാം റോക്കറ്റ് പോണ പോലെ കേറിപ്പോകും. പണ്ടു നീ ഒരു ഉപമ പറയാറില്ലേ പാവ്ലോവിന്റെ എലികളാണ് നമ്മൾ കേരളക്കാർ എന്ന്. അക്ഷരം പ്രതി ശരിയാടോ !'

'ഒന്നോര്‍ത്തോക്ക്യെ , ഇവടെ നമ്മളെങ്ങനാ ജീവിക്കത് ?  ഒരു കറി ഫ്രിട്‌ജില് വെച്ച് നാല്  ദിവസം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഗൾഫുകാരനെ പോലൊന്നുമല്ല കേട്ടോ . ഓരോ നേരത്തിനു  ഓരോന്ന് ചൂടോടെ തന്നെ വേണം. മുന്നിലിരിക്കണ ഭക്ഷണമൊരു മണത്തു നോട്ടമുണ്ട് പലര്‍ക്കും. ഇവിടെയത് പട്ടികളു പോലും ചെയ്യ്വോ? ഉവ്വോ?

ഓരോ ഫങ്ങ്ഷന് ഓരോ ഡ്രസ്സ്‌. അതിനൊത്ത് ഫാൻസി വസ്തുക്കൾ. മേക്കപ്പ് ബോക്സുകൾ. ചെരിപ്പുകൾ എന്ന് വേണ്ട സകല കുണ്ടാമണ്ടിയും വേണം ആഴ്ചേല്‍ ഒരു കോഴി ബിരിയാണി കിട്ടിയില്ലേ വല്ല്യുമ്മാമ പോലും ഇരിക്കപ്പൊറുതി തരൂല്ലാ.


മൂസ്സാങ്കണ്ണ് പറയുന്നതിലെ യാഥാർത്ഥ്യം മറന്നു കൂടാ. നിത്യവുമേൽക്കുന്ന ചെറിയ ചെറിയ ഷോക്കുകളിലൂടെ എത്ര വലുതും താങ്ങാവുന്ന ഒരു പരിതസ്ഥിതി കൈവന്നിരിക്കുന്നു നമുക്ക്. പരീക്ഷണശാലയിലെ എലികളെപ്പോലെത്തന്നെ. നിലനിൽപ്പിന്റെ തത്വശാസ്ത്രങ്ങൾ മൂസ്സങ്കണ്ണെന്ന വെറുമൊരു സാധാരണക്കാരനിൽ കൊണ്ട് വന്ന വ്യതിയാനങ്ങളിൽ ആശ്ചര്യം കൊള്ളാതിരിക്കാനാവുന്നില്ല.      


'പേരിലൊരു ആരോപണം വന്നാലുണ്ടല്ലോ ചെയ്തു കൊടുത്ത നന്മകളൊന്നും ദൈവം തമ്പിരാനു പോലും ഓര്‍മ്മ കാണൂല. എന്നാലും കൊറേയൊക്കെ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോ കലക്കവെള്ളത്തിൽ കൂടിയെങ്കിലും ഒരു  കച്ചിത്തുരുമ്പ്  നമുക്കും കിട്ടും. കയറ്റവും ഇറക്കവുമാണല്ലോ ജീവിതം'.


' അല്ലെങ്കിൽ  ആലിക്കോയ എന്ന സുഹൃത്ത് അയാളുടെ ബിസിനെസ്സില് എന്നെ വര്‍കിംഗ് പാര്‍ട്ണര്‍ ആക്കാന്നു പറയോ. അങ്ങനെയല്ലേ ഖത്തറില്‍ എത്തിയത്.  ഇപ്പൊ വളരെ സുഖാണ്. ഇത്തിരി അധ്വാനക്കൂടുതല്‍ ഉണ്ട് . അത് നല്ലതാ. ശരീരം വിയർത്തു അധ്വാനിച്ചാൽ വയസ്സാവുമ്പോ പ്രഷറു, പ്രമേഹം, കൊളസ്ട്രോൾ എന്നും പറഞ്ഞിരിക്കേണ്ടി വരില്ലല്ലോ അല്ലേ?'


മൂസ്സാങ്കണ്ണിന്റെ നർമ്മ സ്വഭാവം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഒരാൾക്ക്‌ അയാളാവാൻ മാത്രമേ കഴിയൂ എന്നല്ലേ സത്യം. അയാളുടെ പഴങ്കഥകളുടെ ആവർത്തനം ഒരറിവാണ്‌. മുൻവിധികളില്ലാത്ത തുടർച്ചയുണ്ടതിന്. 


' ഖത്തറാണ് ഇപ്പോ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ നല്ലത് എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു. എല്ലാവരും അങ്ങനെയാണ് പറയുന്നതും നീ പത്രങ്ങളിലൊക്കെ കണ്ടില്ലേ  ഒരു ഖത്തറിയുടെ വാര്‍ഷിക വരുമാനം തൊണ്ണൂരായിരം ഡോളറാ.  പെട്രോളും , ഗ്യാസുമോക്കെ ആവശ്യത്തിക്കൂടുതലാന്നല്ലേ കേക്കണത്. അടുത്ത വേള്‍ഡ് കപ്പ്‌ ഫുട്ബോൾ ഇവിടെയാണല്ലോഇവിടെയിനി എന്തൊക്കെ വേണംന്നറിയോ തനിക്കു? ഹോട്ടെലുകള് , അപ്പാർട്ടുമെന്റുകള് , ഷോപ്പിംഗ്‌ കൊമ്പ്ലെക്സുകള് , പാര്‍ക്കുകള് അങ്ങനെയങ്ങനെ.
ഒരു പാട് പറഞ്ഞു മുഷിപ്പിക്കുന്നില്ല. കമ്പനിക്ക് ചില പര്‍ച്ചേയ്സിനു വേണ്ടി അവിടെ വരാനുണ്ട് . വരുമ്പോ എന്തായാലും നിന്നെ അറീക്കും. നിന്നെ മാത്രം ഒന്ന് കാണണമെന്നേ മൂസ്സങ്കണ്ണിനു അന്നും തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ.  എന്റെയീക്കഥ കേട്ടപ്പോഴേലും മനസ്സില്‍ ഒത്തിരി ചിരിച്ചുകാണുമെന്നു കരുതട്ടെ . തനിക്കു ഒന്നോർത്തു ചിരിക്കാനെങ്കിലും ഒരു വഴിയായില്ലേ. ഇടക്കൊക്കെ ഓര്‍ക്കെണേ . തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് വിട . 
സ്നേഹത്തോടെ മൂസാങ്കണ്ണ്.

15 ജൂലായ്‌ 2013.
ഒപ്പ്. 

Feb 25, 2012

ഒമ്പത് മിനിക്കഥകൾ

 ശില്‍പം


പണിതു  തീര്‍ത്ത ശില്പത്തെ  ശില്പി,  കണ്ണിമക്കാതെ നോക്കി 

നിന്നു. കാഴ്ച്ചക്കാരുടെ സ്തുതികീര്‍ത്തനങ്ങളില്‍  ശില്പി  എല്ലാം 

 മറന്നു. തന്നെ മറന്നു . ചുറ്റുപാടുകളെ മറന്നു . ലോകം തന്നെ 

മറന്ന് കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ശില്‍പം മാത്രം നോക്കി ഇരുന്നു .  

ഒടുവില്‍ കാലം പോയതും , കോലം നശിച്ചതും , നരകയറിയ വാര്‍ധക്യം 

വാരിപ്പുണര്‍ന്നതും അറിഞ്ഞു  തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും  കാലം കറുത്ത് 

 വീണു തുടങ്ങിയിരുന്നു . മുന്നില്‍ മരണം മാത്രം !

അനാമകം .

കവിളിലൂടെ താഴോട്ടോഴുകിയ കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളി നെഞ്ചില്‍ തങ്ങി നിന്ന് 

ഹൃദയത്തോട് ചോദിച്ചു .

"നീയെന്തിനാണ് കരയുന്നത് ?

" ഞാനോ ?"

"നീ കരയുന്നത് കൊണ്ടാണല്ലോ ഞാനുണ്ടായത് "

ഹൃദയം നിശ്ശബ്ദമായി. ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ തുടര്‍ന്നു. 

ഞാനുണ്ടെന്നത് ശരി തന്നെ . പക്ഷെ എന്റെ കർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ കാതങ്ങൾ  ദൂരെയാണ് . അതാണെന്നെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നതും . ചുറ്റു പാടുകളിലേക്ക് നീയൊന്നു കണ്ണ് തുറക്കൂ ".

അത് കേൾക്കുന്നതിനും മുൻപേ  താപത്താല്‍ കണ്ണീർ ആവിയായി !

നിയോഗം


മുപ്പത്തിയൊന്നു വര്‍ഷം  കുടുംബത്തിനു വേണ്ടി  പ്രവാസ  ജീവിതം  നയിച്ച സഹപ്രവര്‍ത്തകന്റെ ശവമഞ്ചം അനുഗമിച്ചാണ് അയാള്‍ ആദ്യമായി ആ വീട്ടിലെത്തിയത്.  അലമുറകളൊന്നും അയാള്‍ക്ക്‌ കേള്‍ക്കാനേ കഴിഞ്ഞില്ല . മുഷിപ്പോടെ നീങ്ങുന്ന  സമയത്തിനൊപ്പം അയാളും കാത്തിരുന്നു . അവിടം മൂടി നിൽക്കുന്ന മൂകതക്കിടയിൽ ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടു.
"എല്ലാവരും കണ്ടു കഴിഞ്ഞില്ലേ ..... കാത്തു നില്‍ക്കാതെ ഇനിയെങ്കിലും ശവം  മറവു ചെയത് കൂടെ ? കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കു വിശന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ".

 ശവം

അവരെന്റെ മുകളില്‍ വെള്ളത്തുണി പുതച്ചു വെറുമൊരു മരക്കട്ടിലില്‍ കിടത്തി .  ചുറ്റുമിരുന്നു ദൈവവചനങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ട് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .ആരുടെയൊക്കെയോ തേങ്ങലുകള്‍ എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം . 
കഴിഞ്ഞു പോയ കാലങ്ങള്‍ സ്ഫടികത്തിലെന്ന പോലെ തെളിയുന്നു .  വല്ലാത്ത ഒരാധി  കത്തിക്കയറുന്നു. എന്നെ അവര്‍ ശവക്കുഴിയിലേക്ക് എടുക്കാനൊരുങ്ങുകയാണ്  ' ഒരു ജീവിതം , ഒരവസരം കൂടി, നന്മകളെ തിരിച്ചറിയാൻ !' ഞാന്‍ വെങ്ങലോടെ , വേദനയോടെ ഓര്‍ത്തു പോവുന്നു . 

മണ്ണിലേക്ക് വെക്കാനൊരുംബെടുമ്പോള്‍ ഒന്ന് 

 കുതറിയോടാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്ന് മോഹിച്ചു .  കല്ല്‌ മൂടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ 

ഉറക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു .

 " എന്നെ പുറത്തെടുക്കൂ . ഈ ഇരുണ്ട ഗേഹം വിഴുങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ്!

  ഇരുളില്‍ ഞാന്‍ മാത്രമാവുകയാണ് ഇനി ?

ഭിക്ഷ

ദൈവമേ...ദയനീയമായിരുന്നു വിളി .തിരിഞ്ഞു  നോക്കുമ്പോള്‍ നേരെ നീളുന്ന ഭിക്ഷാ പാത്രം കണ്ടു . പാത്രം താങ്ങിയ എലുമ്പിച്ച  കൈകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ അതിലും ശോഷിച്ചോരസ്ഥികൂടം 

"ദൈവമേ.............." വിളി നീളുന്നു .

ഞാന്‍ ചുറ്റിനും നോക്കി . ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി . ഭിക്ഷാ പത്രത്തിലെ നാണയ തുട്ടുകളുമായി സ്ഥലം വിട്ടു .



ഗണിക 

ഇരുളു തുരന്നു നടക്കുമ്പോള്‍ തെരുവില്‍ ഇരുട്ടു മുറ്റിയ ഗലിയില്‍ കറുകറുത്ത രൂപം..
" ആഫ്രിക്കന്‍ " 
മനസാ പുച്ചിച്ചു നടന്നകലാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും വശ്യമായ നാദം ഇരച്ചെത്തി .
" ഡാര്‍ലിംഗ് ....... ഹേയ് കമ്മോണ്‍  "
തിരിഞ്ഞു നിന്നു . 
കറുത്തിരുണ്ട മുഖത്ത്  സുതാര്യമാവുന്ന വെളുത്ത ദന്ത  നിരകള്‍ ..  
" കം ...ഡാര്‍ലിംഗ് , കം . ഒണ്‍ലി ട്വന്റി ദിര്‍ഹം !"
തരളമാവുന്നു മിഴികള്‍ . പേഴ്സു പരതി നോക്കി . പണം തികയില്ലെന്ന് കണ്ടു .തിരിഞ്ഞു നടന്നു .

വൃക്ഷം

ഒരു മാവു നടാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍  പല ധാരണകളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ദിനവും വെള്ളം നനച്ചു . വളമിട്ടു.ഓരോരോ തളിരിലകളും തലോടി.ഓരോ  കീടങ്ങളെയും വിഷം  തളിച്ച് കൊന്നു . ഇല പടര്‍ന്നു തടിപെരുത്ത്  മാവു വളരുന്നത്‌ നോക്കിയിരുന്നു

  ചില്ലകളുറച്ചു . പൂക്കള്‍ നാമ്പിട്ടു.  അയാൾ ഉമ്മറത്തെ ചൂരക്കസേരയില്‍ നിന്നുമെണീക്കാതായി .  പൂക്കള്‍ കായ്കളായി പരിണാമപ്പെടുന്നു . കായ്കള്‍ മൂത്ത് പഴുക്കാന്‍ കൂടി  തുടങ്ങി. വളര്‍ച്ചയെത്തിയ ചില്ലാഗ്രങ്ങളില്‍ ഫലങ്ങള്‍ തൂങ്ങി നിന്നു.

ഫലങ്ങളില്‍ പറവകള്‍ കൊത്തുന്നു . അണ്ണാന്‍ കൂട്ടങ്ങള്‍ കരണ്ട് മുറിക്കുന്നു. വവ്വാലുകള്‍ തൊട്ട പഴങ്ങള്‍ മണ്ണില്‍ വീണു കിടക്കുന്നു. അയാൾ  ഉലഞ്ഞു. അസ്വസ്ഥതകള്‍  ഉന്മാദമായി .വഴിയാത്രക്കാര്‍ കല്ലെറിയാന്‍ കൂടി തുടങ്ങിയതോടെ അയാൾക്ക്‌ ക്ഷമ കെട്ടു. കോടാലിയെടുത്തു മരം വെട്ടിവീഴ്ത്തി . തിരികെ തന്റെ ചൂരക്കസേരയില്‍ വന്നിരുന്നു .


കവിയരങ്ങ്
കവിയരങ്ങ് നടക്കുന്ന ഹാളില്‍ ജനം തിങ്ങി നിറഞ്ഞു . വേദിയില്‍ മഹാകവി ഉപവിഷ്ടനായി .വാക്കുകള്‍ ഊര്‍ന്നു വീഴാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോ ജനം ഇളകി മറിഞ്ഞു .ജൂബയുടെ കീശയില്‍ നിന്ന് കടലാസെടുത്തു നിവര്‍ത്തി .ശ്രവണ സുന്ദരമായി ആലാപനം തുടങ്ങി .
" വെയില് കേറും മുന്പ് മാര്‍കെറ്റില്‍ പോകണം -പോകും വഴി സുഹൃത്തിനെ കാണണം 
ചിട്ടിക്കാരന് കാഷെത്തിക്കണം ..... "
" ഹരേ ഉസ്താദ് ഉസ്താദ് വ- വ്വ " സദസ്സ് പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു . 
കവി ഈണത്തില്‍  തുടര്‍ന്നു 
" പിന്നെ പലവ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ --പരിപ്പ് ഒരു കിലോ ,പഞ്ചസാര രണ്ടു കിലോ .അരിയും , പൊടിയും , വേണ്ടത്ര .."
" ബ്യൂടിഫുള്‍ . ഹരേ , ബ്യുടിഫുള്‍ 
പുരുഷാരം ഇളകി മറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ ചിന്നെന്നു ആലാപനം നിര്‍ത്തി മഹാകവി പറഞ്ഞു .
" ക്ഷമിക്കണം , കടലാസ് മാറിപ്പോയി -

ഉറുമ്പുകൾ 

ഒരു ചെറിയ പഞ്ചസാരക്കട്ടയുടെ അടുത്തു നിന്ന് മൂന്നു ഉറുമ്പുകൾ തർക്കത്തിലേർപ്പെട്ടു .
ഒന്നാമൻ : ഞാനാണിത് കണ്ടത് അത് കൊണ്ട് ഇത് എനിക്കവകാശപ്പെട്ടതാണ് .
രണ്ടാമൻ : ഞാനാണ് ആദ്യം ഇതിനടുത്ത് എത്തിയത്. അത് കൊണ്ട് ഇത് എനിക്കവകാശപ്പെട്ടതാണ് .
മൂന്നാമൻ : നമ്മളിൽ മൂന്നു പേരിലും ശക്തൻ ഞാനാണ് .അത് കൊണ്ട് ഇത് ഞാനെടുക്കും .
മൂന്നു ഉറുമ്പുകളും തർക്കിക്കുന്നതിനിടെ എങ്ങു നിന്നോ രു ഈച്ച  പാറി വന്ന് പഞ്ചസാരക്കട്ടയുമായി സ്ഥലം വിട്ടു .