Jan 23, 2013

മാലാഖക്കണ്ണുള്ള പെണ്‍കുട്ടി

കൈരളി നെറ്റ് മാഗസിൻ ഒക്ടോബർ 2013
ജലാശയത്തിന്റെ നീലിമയിലേക്ക് പൊടുന്നനെ തെന്നി വീണു . ശക്തി സംഭരിച്ചുയരുമ്പോള്‍ വെള്ളത്തിനടിയില്‍ നിന്ന് കാലിലാരൊക്കെയോ പിടിമുറുക്കി. ഒന്നുയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയപ്പോൾ കരയൊന്നു മിന്നിക്കണ്ടു  . തീരത്ത്,  ആഴമൊട്ടുമില്ലാത്ത ജലനിരപ്പില്‍ മരണത്തെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കുളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബാലിക്കാക്കകളെ കണ്ടു . ആരുടെയൊക്കെയോ നീരാളിപ്പിടിത്തത്തോടൊപ്പം താഴ്ന്നു താഴ്ന്നു പോകുന്നു . ജലത്തിന്റെ സ്ഫടിക തലങ്ങള്‍ വകഞ്ഞു മാറ്റുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് ശ്വാസം മുട്ടി കണ്ണുകള്‍ തുറിച്ചു ശവമായിത്തീരുന്ന ജീവനുകള്‍. പരക്കം പാഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പരല്‍മീനുകള്‍ . മേനിയാകെ കൊഴുപ്പു പടര്‍ത്തി മുറുകിയ പായലുകള്‍ . തുറന്നു പിടിച്ച വായിലൂടെ പുഴയിലെ മലിന ജലം ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു . വെള്ളത്തിന്റെ  തണുത്ത ഇഴകളിലൂടെ അടിയിലേക്കാഴ്ന്നു പോകുമ്പോള്‍ രണ്ടു കുഞ്ഞിക്കൈകള്‍ കുപ്പായത്തില്‍ പിടി മുറുക്കി. മങ്ങുന്ന കാഴ്ചയില്‍  തിളങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകള്‍ കണ്ടു . പട്ടിന്റെ മാര്‍ദ്ധവമുള്ള വെളുത്ത പൂഞ്ചിറകുകള്‍ കണ്ടു . ഊക്കനൊരു വലിയില്‍ തിരികെ പുഴമണലില്‍ വന്നു വീണു .

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും നവീദിനു അസ്വസ്ഥത വിട്ടു മാറിയില്ല. ഫോണ്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നു. ഐഫോണിന്റെ സ്ക്രീനില്‍ 'അമ്മ' എന്ന് തെളിഞ്ഞു. അതു നോക്കിയിരിക്കെ പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ നിന്നാരോ നവീദിന്റെ കാലുകളിലിടിച്ചു വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അതിവേഗത്തില്‍കടന്നു പോയി . 
"ഒവ് ! സ്റ്റുപ്പിട് "
ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു . നില്‍ക്കാതായപ്പോള്‍ എടുത്തു .
" അമ്മയാണ് മോനെ "
" ഊൗം "
" വണ്ടി വരാറായില്ലേ ? നീ ഇപ്പോഴും സ്റ്റേഷനിത്തന്നെയാണോ ? "
" ഇല്ല വന്നിട്ടില്ല . അര മണിക്കൂറു കൂടിയുണ്ട് "
"ഭക്ഷണം എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചുവോ? നല്ലോണം ശ്രദ്ധിച്ചു പോകണേ ? "
" ഹൂ ... അമ്മേ ഞാനെന്താ കൊച്ചു കുട്ടിയാണോ , എടക്കെടക്ക് വിളിച്ചു ഇത് തന്നെ പറയാന്‍?" . നവീദ് ദേഷ്യപ്പെട്ടു .
" അമ്മ പറഞ്ഞൂന്നെള്ളൂ . എത്തിയാ ഉടനെ വിളിക്കണം. അമ്മ പറയാറുള്ള പോലെ  ഇടക്കെപ്പോഴെങ്കിലും (നിശ്ശബ്ദം) അമ്പലത്തിലുമൊക്കെ പോവണം ."

ഫോണ്‍ ഡിസ്കണക്ടാക്കി . തൊഴാന്‍ പോകാത്ത ഒറ്റക്കൊറവേ ഉള്ളൂ. ബാക്കിയെല്ലാമായി. പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. എതിര്‍ത്തു പറഞ്ഞാല്‍ അതിന്റെ വേവലാതിയില്‍ ആയിരിക്കും പിന്നീടുള്ള വിളികളെല്ലാം. ട്രെയിന്‍ വരാനിനിയും സമയമുണ്ട് . പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍ തിരക്ക് തുടങ്ങിയിട്ടില്ല . ഒരു കരയില്‍ നിന്ന് മറുകരയിലേക്കെന്ന പോലെ റെയില്‍ പാളങ്ങള്‍ മുറിച്ചു കടക്കുന്ന ആളുകള്‍ അക്കൂട്ടത്തില്‍ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമുണ്ട് . 

പ്രധാന പ്ലാറ്റ്ഫോം വിട്ടകന്നു  ദൂരത്തൊരു ബഞ്ചിലാണ് നവീദ് ഇരിക്കുന്നത്. നീണ്ടു കിടക്കുന്ന പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ മൂന്നോ നാലോ ബഞ്ചുകള്‍ കൂടി ആരെയോ കാത്തു കിടന്നു. കമ്പികള്‍ പുറത്തേക്ക് തള്ളി രൂപമാറ്റം പ്രാപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബഞ്ചുകളിലൊന്നിൽ കാലുകള്‍ കയറ്റി വെച്ച് നവീദ് നിവര്‍ന്നിരുന്നു . മിക്കതിനടിയിലും മാലിന്യങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു


നവീദിരിക്കുന്ന ബെഞ്ചിനു പുറകിലായി പരസ്പരം കലഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു നാടോടിക്കുടുംബമുണ്ട്. കലഹത്തിനിടയില്‍ ഫാക്ടറിയില്‍ നിന്ന് മുഴങ്ങുന്ന അലാറം കണക്കെ ഉച്ചത്തില്‍ കരയുന്ന ചപ്രത്തലയന്‍ ആണ്‍കുട്ടി. പ്ലാട്ഫോമുകളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഇരുമ്പിന്റെ തുരുമ്പിച്ച  നടപ്പാലമിറങ്ങി വന്ന മാന്യന്മാരില്‍ ഒരുവന്‍ നാടോടിപ്പെണ്ണിന്റെ അടിവയറിലേക്കു കൂര്‍പ്പിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ നവീദ് മനസ്സില്‍ ശപിച്ചു .
" ബാസ്റ്റാഡ് "
എതിര്‍വശത്ത് ആല്‍മരങ്ങളും പാലമരങ്ങളും നിറഞ്ഞ കൊച്ചു കാടിന് നടുവില്‍ ഓടു പുതച്ച പഴയ ഒരു ക്ഷേത്രം കാണാം. അവിടെ വലിയ ആല്‍മരത്തില്‍ വവ്വാലുകള്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. തീവണ്ടികളുടെ മുഴക്കങ്ങളില്‍ അവ ചില്ലകള്‍ വിട്ടുയര്‍ന്നു മേഘങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശത്തേക്കുയര്‍ന്നു , തിരികെ യഥാസ്ഥാനങ്ങളില്‍ വന്ന്  നിശ്ചലമാവുന്നു. ഇരുട്ടു പരക്കുന്ന പരിസ്ഥിതിയെ  കണ്ണുകളില്‍ ലാട വിളക്കു തെളിയിച്ച് നവീദ് സാകൂതം നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു. 

ഊഷരമായ കോണ്ക്രീറ്റ് പാടങ്ങള്‍ വനഭൂമിയായി മാറുന്നു. ആസ്ബറ്റൊസു പാകിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍ ചെറുമരങ്ങളായി . പൊന്തക്കാടുകളായി തട്ടുകടകളും , ഉന്തു വണ്ടികളും രൂപം പ്രാപിച്ചു . പുളഞ്ഞു പോകുന്ന റെയില്‍ പാളം വെള്ളിനീരൊഴുക്കുന്ന കാട്ടരുവിയായി . പ്ലാറ്റ് ഫോമിലെ പട്ടികളും, പൂച്ചകളും , മരച്ചില്ലകളിലെ  പറവകളും മനുഷ്യരായി വസ്ത്രമുടുത്തു. ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരോ  മൃഗങ്ങളുമായി മാറി യഥേഷ്ടം വിഹരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നശിപ്പിക്കാനായി മാത്രം കാട് കേറുന്ന മനുഷ്യർ! 
കാട് കൊടും കാട്. നവീദ് ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു . ഊടു വഴികളിലൂടെ ആരണ്യത്തിനകത്തേക്കൂളിയിട്ടു . ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചു തുടങ്ങുന്നു .  
" ഹേയ് നവീദ് " 
ഭുവനന്റെ ശബ്ദമാണ് . 
" ന്താടോ ?" 
" നീ ഇപ്പോഴും പുറപ്പെട്ടില്ലേ ?" 
" അതേടോ കാലാ പുറപ്പെടാണ് . കൊച്ചുവേളിക്ക്  , ഞാനിപ്പോ സ്റ്റേഷനിലാണെടോ . എന്തായാലും നട്ടപ്പാതിരാക്ക്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചോ ഹ്ഹ്ഹ  " 
" എന്നാ താനൊരേകദേശ സമയം പറ . ഞാനും രാമും കൂടി സ്റ്റേനില് വണ്ടിയായി വരാ  " . 
" വേണ്ടാ .. ഞാനോട്ടോ പിടിചു വന്നോളാം " .
" നവീദ് ,, കളിക്കല്ലേ, നേരെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വരണേ. അവര് വിളിച്ചു ഇവരെക്കണ്ടു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു വഴീന്നു അങ്ങോടുമിങ്ങോടും തിരിയാന്‍ നിക്കരുത്‌ പ്ലീസ് . ഇവിടെ എല്ലാരും എല്ലാം റെഡിയാക്കി നിക്കാണ് . ക്യാമ്പിനു ആറുമണിക്ക് തന്നെ പുറപ്പെടണം . വൈകിയാ എല്ലാ ഷെഡ്യൂളും തെറ്റും .. മറക്കരുത് " .
" ഹൂ .. ഹ്ഹ്ഹ് " 
ഭുവനെ കളിയാക്കാനായി വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു .
" പ്ലീസ് നവീദ് , എല്ലാം നിസ്സാരമാക്കരുത് . എന്നെ കുഴപ്പിക്കരുത് പ്ലീസ് "
" എത്തിക്കൊള്ളാമെടാ  അളിയാ . നീ ടെന്‍ഷനടിക്കേണ്ട "
" ആ പിന്നൊരു കാര്യം തന്നെ തന്റെയാ ആഗ്നസ് അന്വേഷിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു . നീ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നില്ലേ ? " 
നവീദ് നിശ്ശബ്ദനായി . ' ശരി ' യെന്നു പറഞ്ഞു ഫോണ്‍  കട്ട് ചെയ്തു.
 ' ആഗ്നസ് ' ; 
പ്രണയത്തിനും ജീവിതത്തിനുമിടയിലെ അര്‍ത്ഥതലങ്ങള്‍ ബോധ്യപ്പെടുന്നത് ആഗ്നസ്സിന്റെ സാമീപ്യത്തിലാണ് . തന്റെ വേവലാതികള്‍ക്കൊരുത്തരം. പക്ഷെ അമ്മയുടെ മുന്നില്‍ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നാണു തിട്ടമില്ലാത്തത് . രണ്ടു വിശ്വാസങ്ങള്‍ , രണ്ടു തരം ആചാരങ്ങള്‍ , രണ്ടു സാമൂഹിക തലങ്ങള്‍. എല്ലാം വലിച്ചു പൊട്ടിക്കണോയെന്നു ഒരുപാടാലോചിച്ചതാണ് . ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന ഭൂകമ്പമോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് ശൂന്യമാകുന്നു. വല്ലാത്ത ലോകം തന്നെ.  തീവണ്ടിപ്പാളങ്ങള്‍ക്ക് അങ്ങേയറ്റത്ത് വഴിക്കണ്ണുമായി ആഗ്നസ് നില്പുണ്ടാവാം . നവീദ്  മൊബൈലില്‍ അവളുടെ ചിത്രം വെറുതെ നോക്കി ഇരുന്നു. 

പ്ലാറ്റ് ഫോറത്തെ തഴുകി വേനല്‍ക്കാറ്റ് അവിടവിടെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു . അല്‍പ നേരം തങ്ങി നിന്ന് മുളങ്കൂട്ടങ്ങള്‍ ഇഴചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന കുന്നിന്‍ ചരിവിലേക്ക്‌ പ്രയാണം ചെയ്തു.  ജനസഞ്ചയത്തിനിടയിലും സ്വകാര്യ ചിന്തകള്‍ നവീദിനെ ഊമയാക്കി. സമയം കൊല്ലാനായി  നെറ്റ്-വര്‍ക്കില്‍ മുങ്ങിത്തപ്പി . ആഗ്നസ്സിന്റെ മെസ്സേജുണ്ട് . 
"വേവലാതികളില്‍ ഞാന്‍ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു നവീദ് . നിന്റെ മൌനം പോലും വലിയ വാക്കുകളായി മാറുന്നു ചില നേരത്ത് . മറ്റൊന്നുമോര്‍ക്കാതെ നമുക്കീ കൂട്ടില്‍ ചേക്കേറാം . പരസ്പരം കൊക്കുകളുരുമ്മി നമുക്കീ മഞ്ഞിലുറങ്ങാം. ചുറ്റുപാടുകളെന്ന ചില്ലു പാത്രങ്ങളെ ഉടച്ചെറിയുക. ഇവിടെ ഈ നാല്‍ക്കവലയില്‍ നിന്നെ കാത്തു  ഞാനിരിപ്പുണ്ട്  ."

എന്ത് മറുപടി വിടണമെന്ന് തിട്ടമാവുന്നില്ല . നേരിട്ടു കണ്ടു ചിലത് പറയുന്നതാണ് നല്ലത് . മെഴുകി മിനുക്കിയില്ലെങ്കില്‍ എല്ലാമെല്ലാം ക്ലാവ് പിടിച്ചു കറുത്തു പോകുന്നു. 
" സര്‍ , ഒരു ബീഡി തര്വോ ?" 
മണ്ണ് പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളും, എണ്ണ തൊടാത്ത തലമുടിയും നീളന്‍ താടിയുമുള്ളൊരു ഭ്രാന്തന്‍ മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു നവീദിനു നേരെ കൈ നീട്ടി . ' ഇല്ല ' എന്ന് തലയിളക്കി ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ടും ഭ്രാന്തന്‍ പോകുന്ന മട്ടില്ല . പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് അഞ്ചു രൂപാ നോട്ടെടുത്ത് നീട്ടി . അത് വാങ്ങി എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അയാളകന്നു പോയി . 

വിളര്‍ത്തു വരണ്ട ഉഷ്ണക്കാറ്റു  ഒരിക്കല്‍ കൂടി നവീദിനെ തഴുകി. മൊരിഞ്ഞ സമ്മൂസയുടെയും , ബോണ്ടായുടെയും മണം പരത്തുന്ന തട്ടുകടയില്‍ നിന്നു കിഷോര്‍ കുമാറിന്റെ മാധുര്യമുള്ള ശബ്ദത്തില്‍ പഴയൊരു ഹിന്ദി ഗാനം പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍ ഒഴുകിപ്പരന്നു .  " മേരാ നൈനാ സാവന്‍ ബാദോം , ഫിര്‍ഭി മേരാ മന്‍ പ്യാസാ .." കാറ്റായിപ്പരക്കുന്ന ദാഹാര്‍ത്തമായ പ്രണയം . മൊബൈല്‍ സ്ക്രീനില്‍ ആഗ്നസ്സിന്റെ  അര്‍ദ്ധനഗ്നശരീരം  വിളര്‍ത്തു കിടക്കുന്നു. പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്നോരത്തെ കുറ്റിച്ചെടികള്‍ കാറ്റില്‍ പരസ്പരം ഇറുകിപ്പുണരുന്നു.
" ഭൈയാ ... ഓ . ഭൈയാ ... "
തളര്‍ന്ന ശബ്ദത്തിലാരോ വിളിക്കുന്നു . നവീദ് കണ്ണ് മിഴിച്ചു നിവര്‍ന്നിരുന്നു . നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി മൂക്കിളയൊലിപ്പിച്ചു മുന്നില്‍ നിന്ന് ഷര്‍ട്ടില്‍ തോണ്ടി വലിക്കുന്നു . അവളുടെ ചെമ്പിച്ച തലമുടി കാറ്റില്‍ ഉലഞ്ഞു. മുട്ടോളമെത്തുന്ന പെറ്റിക്കോട്ടില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണ ശകലങ്ങള്‍. നവീദ് വെറുപ്പോടെ മുഖം കോട്ടി.

അവളുടെ വരണ്ട മുഖത്തെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ മാത്രം അല്പം തെളിച്ചമുണ്ട്  . മൂക്കിള ഉണങ്ങിപ്പറ്റിയ കവിളുകള്‍ വിടര്‍ത്തി ,കറപുരണ്ട പല്ലുകള്‍ കാണിച്ച് അവള്‍ നവീദിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പുറകില്‍ അമ്മയെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന സ്ത്രീ വ്യംഗ്യമായ ഭാഷയില്‍ ഉച്ചത്തിലെന്തോ പറഞ്ഞു. അവരുടെ സാരിയില്‍ പറ്റിയിരുന്ന് ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞ്  ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു . അമ്മയെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ പെണ്‍കുട്ടി വീണ്ടും നവീദിന്റെ ഷര്‍ട്ടില്‍ മുറുകെപ്പിടിച്ചു . 
" ഭൈയാ ... കുച്ച് ദേദോ ഭൈയാ ..... "
കോലാഹലങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അകലെ നിന്ന് ട്രെയിനിന്റെ ചൂളം വിളി കേള്‍ക്കായി . അടുത്തു വരുന്ന തീവണ്ടിയില്‍ കയറിപ്പറ്റാനായി ആളുകള്‍ പെട്ടികളും സാമാനങ്ങളുമായി പ്ലാറ്റുഫോമിലൂടെ പരക്കം പാഞ്ഞു .ഷര്‍ട്ടില്‍ മുറുകിയ കൊച്ചു കൈകളെ നവീദ് അല്പം ബലമായടര്‍ത്തിമാറ്റിയപ്പോള്‍ വാശിക്കെന്ന പോലെ അവള്‍ വീണ്ടും പിടിച്ചു. അല്പം ശക്തിയോടെ തന്നെ അവളെ തള്ളി മാറ്റി. 
ഒരു നിമിഷം. അവളുടെ തിളക്കമുള്ള കുഞ്ഞിണ്ണുകള്‍ അവന്റെ മുഖത്തു നിശ്ചലമായി. നോക്കി നില്‍ക്കെ , നവീദിന്റെ മടിയില്‍ നിന്ന് ഐഫോണ്‍ കൈക്കലാക്കി പ്ലാറ്റ് ഫോമിനടുത്തുള്ള തൈപ്പൊന്തകള്‍ക്കരികിലൂടെ  കുണുങ്ങിചിരിച്ചു അവൾ മുന്നോട്ടോടി . കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീ അവളെ നോക്കി കടുപ്പിച്ചൊന്നു അലറി . അവളുടെ മുഖം മ്ലാനമാവുന്നത് കണ്ടു . പുറകെ ഓടിയെത്തുന്ന നവീദു കാണ്‍കെ ഐഫോണ്‍ അവള്‍ കാട്ടു പൊന്തകള്‍ക്കിടയിലെക്കേറിഞ്ഞു ! 

പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍ ട്രെയിന്‍ വന്നു നിന്നു . ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ടവിടം ജനനിബിഡമായി . മൂത്രം നാറുന്ന കാട്ടുപൊന്തകള്‍ക്കടുത്തുനിന്ന്  തിളയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ നവീദ് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ കവിളുകളില്‍ അമ്മ ആഞ്ഞടിക്കുന്നത് കണ്ടു . പുറംകയ്യാല്‍ മൂക്കിള  തുടച്ചു അവള്‍ നവീദിനെ നോക്കി വിതുമ്പി . കണ്ണുനീര്‍ അവളുടെ മിഴികളുടെ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അമ്മ അവളെയും വലിച്ചിഴച്ചു തീവണ്ടിയുടെ ബോഗിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നത് അത് വരെ അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ  നവീദ് നോക്കി നിന്നു . 

പാടുപെട്ട് മൊബൈല്‍ഫോണ്‍ തപ്പിയെടുത്തപ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോം വിട്ടിരുന്നു. ക്ഷോഭം തീര്‍ക്കാനായി നിലത്തു ആഞ്ഞാഞ്ഞു ചവിട്ടി . തിരികെ ബഞ്ചില്‍ വന്നിരുന്നു . ഇറങ്ങാന്‍ നേരം അമ്മ കയ്യില്‍ കെട്ടിയ ജപിച്ചെടുത്ത രക്ഷ വലിച്ചു പൊട്ടിച്ചു തീവണ്ടിച്ചക്രങ്ങളുരഞ്ഞു തേഞ്ഞ റെയില്‍വേ ട്രാക്കിലേക്കെറിഞ്ഞു . കുറേ നേരം അങ്ങനെത്തന്നെ  ഇരുന്നു . ഭുവനെ വിളിച്ചു . മറു ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കിടം കൊടുക്കാതെ സംഭവിച്ചത് മാത്രം പറഞ്ഞു . അവന്റെ പ്രതികരണങ്ങള്‍ക്കു കാക്കാതെ ഫോണ്‍ വെച്ചു . 

യാത്രക്കാര്‍ ഒഴിഞ്ഞതോടെ സ്റ്റേഷന്‍ പഴയ പടിയായി. വെയിലിൽ തളർന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ കോണ്‍ക്രീറ്റു മേലുറകള്‍ അന്തിക്കാറ്റില്‍ തണുത്തുറയാന്‍ തുടങ്ങി . ആല്‍മരങ്ങളിലെ വവ്വാലുകള്‍ ചില്ലകളുപേക്ഷിച്ചു ഇരുളിന്റെ കൂടാരങ്ങള്‍ തേടിപ്പോയി . അടുത്ത ട്രയിനിനു ടിക്കറ്റു  ശരിയാക്കി, ഭക്ഷണം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കു ഏതാണ്ട് ഒന്നര മണിക്കൂറോളം പിന്നിട്ടു പോയിരുന്നു .പെരുകുന്ന വിചാരങ്ങലോടെ അസ്വസ്തനാകവേ വീണ്ടും ഫോണടിച്ചു. 'അമ്മയാണ് . ഒരു പാട് പറയാനുണ്ടാവും . വിശദീകരിക്കാനും' എടുക്കേണ്ടയെന്നു തീരുമാനിച്ചു . ഒരു റിംഗിംഗ് ടോണ്‍ കട്ടായപ്പോഴേക്കും അടുത്ത കാള്‍ . അത് കട്ടാവുമ്പോള്‍ അടുത്തത് . തുടരെത്തുടരെ വിളികള്‍ വരുന്നു . ഒടുവില്‍ ഫോണെടുത്തു . അങ്ങേത്തലക്കല്‍ അമ്മാവന്റെ പരുത്ത ശബ്ദം  . ' ഹലോ ' പറയുമ്പോള്‍ അപ്പുറത്ത് നിന്ന്  ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം ശ്രവിച്ചു . ആരെങ്കിലും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് അമ്മ ഫോണ്‍ വാങ്ങി . 
" മോനേ ... നീ എവിടെയാ ? " . 
അമ്മ കരയുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നി . 
" ഞാനിവിടത്തന്നെയുണ്ട്‌ .. സ്റ്റേഷനീത്തന്നെ . ട്രെയിന്‍ മിസ്സായിപ്പോയി . ഇനി കൊറേയങ്ങ്  പറയാന്‍ നിക്കല്ലേ .  അടുത്ത വണ്ടിക്കു തന്നെ പൊക്കോളാം " . 
ദേഷ്യം അമ്മയോടാണ് തീര്‍ക്കുന്നത് . കരയുന്നുവെന്നല്ലാതെ അമ്മയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല . ഫോണ്‍ വാങ്ങിയ അമ്മാവനതു പറയുമ്പോള്‍ തണുത്ത സൂചി മേനിയിലാരോ കുത്തിയിറക്കുന്ന തോന്നലായിരുന്നു .
" എടാ , കൊച്ചുവേളി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ പാളം  തെറ്റി നദിയിലേക്ക് വീണു . ഞങ്ങളെല്ലാരും വാര്‍ത്ത കണ്ടോണ്ടിരിക്കാണ് . നിന്നെ ദൈവം കാത്തു മോനേ  ".
നാവു മരവിച്ചു പോയി . താന്‍ പോകേണ്ടിയിരുന്ന ട്രെയിന്‍ ! 

ഉള്ളില്‍ ആയിരം മെഴുകുതിരികള്‍ കത്തിത്തെളിയുന്നു . മെഴുകുതിരികള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ചില്ലിട്ട ചിത്രങ്ങളില്‍ അനേകം മുഖങ്ങള്‍ . അവക്കിടയില്‍ മൂക്കിളയൊലിക്കുന്ന മുഖം . കണ്ണുകള്‍ക്ക് അതേ തിളക്കമുണ്ട് . അടികൊണ്ട കരുവാളിച്ച കവിളുകളില്‍ പഴയ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . നവീദിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ കടുത്ത വേദന ഉരുണ്ടിറങ്ങി . കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു . നദിയുടെ ആഴങ്ങളില്‍ , തണുപ്പില്‍ കുഞ്ഞു മാലാഖ മരവിച്ചു കിടന്നു .



(കൈരളിനെറ്റ് മാഗസിൻ ഏപ്രിൽ / 2013  ). 

Jan 6, 2013

ഫ്രിജ്മുറാറിലെ തോട്ടികള്‍


മുനിസിപ്പാലിറ്റിയുടെ ഗാര്‍ബേജ്  ബോക്സിനുള്ളിലേക്ക് ഖാവര്‍ തന്റെ നീളന്‍ വടി കുത്തിത്തുഴഞ്ഞു . അന്നു പെയ്ത മഴയില്‍ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന അവശിഷ്ടങ്ങളില്‍ നിന്ന് രൂക്ഷ ഗന്ധം പുറത്തേക്ക് വമിച്ചു . ഭക്ഷണ ശകലങ്ങള്‍ തേടി അങ്ങിങ്ങ് ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നിരുന്ന പൂച്ചകളും പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങളും ഖാവറിന്റെ സാമീപ്യമറിഞ്ഞു നാലുപാടും ചിതറിയോടി. കച്ചറപ്പെട്ടികളില്‍  തിരഞ്ഞു ശേഖരിച്ച ഹാര്‍ഡ്ബോര്‍ഡുകളും ഒഴിഞ്ഞ ബോട്ടിലുകലുമെല്ലാം പഴഞ്ചന്‍ സൈക്കിളിന്റെ പുറകില്‍ ഭദ്രമായി കെട്ടി ഫ്രിജ് മുറാരിന്റെ നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ സൈക്കിള്‍ മുന്നോട്ടു തുഴഞ്ഞു .

ഫിജ്മുറാറെന്നാല്‍ ഇടുങ്ങിത്തിങ്ങിയ മൂന്നാലു ഗലികളാണ് . ഉയരമില്ലാത്ത കെട്ടിടങ്ങള്‍ , വൃത്തിഹീനമായ വില്ലകള്‍ , മുറുക്കാന്‍ ചവച്ചു തുപ്പിയ ഇടവഴികളും , കെട്ടിട പാര്‍ശ്വങ്ങളും . രാത്രിയായാല്‍ ആഫ്രിക്കക്കാരും , ചീനക്കാരും , ഉസ്ബെക്കികളുമായ വേശ്യകളും ; 
പാകിസ്ഥാനികളും , ബംഗാളികളും , ഇന്ത്യക്കാരുമായ കുടിയന്മാരും നിറയുന്ന ഗലികള്‍ . മസ്സാജു കാര്‍ഡുകളും കയ്യില്‍ പിടിച്ചു പിമ്പുകള്‍ നിറയുന്ന വഴികള്‍  . ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ മദ്യക്കച്ചവടം നടത്തുന്ന തമിഴന്റെയും , ആന്ധ്രാക്കാരുടെയും ആവാസ കേന്ദ്രം !
 അന്ന് പെയ്ത മഴയില്‍ പൊടിപടലങ്ങള്‍ തൂത്തു കുളിച്ച കെട്ടിടങ്ങള്‍ ഒരുങ്ങി നിന്നു .നടപ്പാതകള്‍ക്ക് സമാന്തരമായി റോഡിലുയര്‍ന്ന ജലം വലിച്ചെടുക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന ഡ്രൈനേജുകള്‍ . റോഡില്‍ ഇടവിട്ട്‌ നീങ്ങുന്ന മോട്ടോര്‍ വാഹനങ്ങളേയും , കാല്‍നടയാത്രക്കാര്‍ നിറഞ്ഞ തിരക്ക് പിടിച്ച വീഥികളേയും പിന്നിലാക്കി നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന സാല്‍വാര്‍ ഖമീസില്‍ നഷ്-വാറിന്റെ ലഹരിയില്‍ തന്നോളം പ്രായമായ സൈക്കിള്‍ ഖാവര്‍ മുന്നോട്ടു ചവിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു . പുറകിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് ബാഗിനുള്ളില്‍ അമര്‍ത്തിവെച്ച ബോട്ടിലുകള്‍ അയാളുടെ ചലന താളത്തിനൊത്ത് ശബ്ദിച്ചു കൊണ്ടുമിരുന്നു .
 വില്ലയിലെത്തുമ്പോള്‍ നന്നായി ഇരുട്ടിയിരുന്നു . തുരുമ്പിപ്പഴകിയ ഗെയിറ്റിനുള്ളിലൂടെ സൈക്കിള്‍ ശ്രമകരമായി അകത്തേക്ക് കടത്താന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ പഞ്ചാബിക്കാരനായ  സുഹൃത്ത് കുല്‍ദീപ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടു ." ഖാവര്‍ "
കുല്‍ദീപ്  വിളിച്ചു .
" ഊം "
ഖാവറൊന്നു മൂളി . ഗെയിറ്റ്കടന്നു .വിശാലതയുള്ള ഒരിടത്തെക്കാണ് വാതില്‍ തുറക്കുന്നത് .
ഒരു വശം നിറയെ നിര്‍ത്തിയിട്ട സൈക്കിളുകളാണ് . മറുവശത്ത്‌ നീണ്ട അഴകളില്‍ ഉണങ്ങാനിട്ടിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും . പല നിറങ്ങളിലും രൂപങ്ങളിലും , വലിപ്പത്തിലുമുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ . ഓരോരോ ജീവിതങ്ങളുടെ പ്രതീകമെന്നോണം മഴയില്‍ നനഞ്ഞു കാറ്റില്‍ ഉലഞ്ഞു കിടന്നു . തൊട്ടടുത്ത്  പാന്‍ ചവച്ചു  വെടി  പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ബംഗാളികള്‍ . സൈക്കിള്‍ ചുവരിനോട് ചേര്‍ത്തു പൂട്ടി ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോള്‍ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുകയും ശബ്ദമുണ്ടാക്കി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരില്‍ ചിലര്‍ ഖാവറിനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു .
ഖാവര്‍ മുറിയിലേക്ക് കയറി . ഏതോ ഹിന്ദിപ്പാട്ടിന്റെ നഗ്നസുതാര്യതകളില്‍ ടിവിയില്‍ തന്നെ ആണ്ടു പോയ  രിസാവുല്‍ ഖാവരിന്റെ ആഗമനമറിഞ്ഞു തപ്പിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റു . 
" ഹോ , പേടിപ്പിച്ചല്ലോ . കുറെ വൈകിപ്പോയല്ലോ ഇന്ന് ? "
" നാശം . പുറത്താകെ വെള്ളമാണെടോ , നടക്കാന്‍ കൂടി കഴിയുന്നില്ല ".
ടര്‍ക്കിയില്‍ മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ട് ഖാവര്‍ പ്രതിവചിച്ചു .
രിസാവുല്‍ ബംഗാളിയാണ് . പാകിസ്ഥാനിയായ ഖാവറിനെപ്പോലെ തന്നെ രേഖകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ വര്‍ഷങ്ങളായി ഇവിടെ കഴിയുന്ന അനേകം പേരില്‍ ഒരാള്‍ . പൊതുവായി പ്രയോഗിച്ചാല്‍
"  - ഖല്ലി വല്ലി -".
" ഞാന്‍ രണ്ടു ചായ വാങ്ങിച്ചു വരാം , താന്‍ പെട്ടെന്ന് റെഡിയാക് . ഇന്നൊരിടത്തു പോകാനുണ്ട് " .
" എവിടേക്ക് ?"
" അതൊക്കെ അവിടെ ചെല്ലുമ്പോ കാണാം . എപ്പോഴത്തെയും പോലെ താന്‍ കൂടെ വന്നാ മാത്രം മതി !"
ഇത്തിരി ശങ്കയിൽ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന ഖാവരിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു കാണിച്ചു രിസാവുല്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി . കൂടുതല്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുതിരാതെ ഖാവര്‍ നിശ്ശബ്ദനായി . ബാത്ത് റൂമില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴേക്കും രിസാവുല്‍ റെഡിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 
" പെട്ടെന്നിറങ്ങണം ടിറ്റുവും , ശാബാനും വരുന്നതിനു മുന്‍പ് ".
രിസാവുല്‍ പ്രസന്നനായി കാണപ്പെട്ടു . അയാളുടെ കൂമന്‍ കണ്ണുകളില്‍ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു . ഖാവറിനു കാര്യങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് പിടി കിട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു .  അത് കൊണ്ട് തന്നെ കൂടുതല്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുതിരാതെ രിസാവുലിനെ അനുഗമിച്ചു .

വില്ലയെ പൊതിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഉയരമുള്ള താബൂക് മതിലിനു പുറത്ത് ഗെയിറ്റിനു ഇരുവശങ്ങളിലുമായി പടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ആല്‍മരങ്ങള്‍. ആല്‍മരങ്ങൾക്കായി കെട്ടിപ്പൊക്കിയ സിമന്റു തറയില്‍ ചാരി നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഉന്തുവണ്ടികള്‍ . രാത്രികളില്‍ പലരും ഈ തറകള്‍ക്കും ഉന്തുവണ്ടികള്‍ക്കും മുകളിലാണ് ഉറങ്ങാറ് . കുറച്ചപ്പുറത്ത്  നിലത്തു  വിരിച്ച പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റിനു മുകളില്‍ സീഡികള്‍ വില്‍പ്പന നടത്തുന്ന ചീനക്കാരി. ലുങ്കിയുമുടുത്ത് മദ്യവും മോന്തി കശപിശയുണ്ടാക്കുന്ന തമിഴരെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ഖാവര്‍ രിസാവുളിനോടായി പറഞ്ഞു .
" ഹറാമി....... ഹിന്ദികള്‍ "
വട്ടത്തിലിരുന്നു ചീട്ടു കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാകിസ്ഥാനികളുടെയിടയിലേക്ക് ഖാവര്‍ നടന്നു .
" ഖലീല്‍ നഷ് വാറുണ്ടോ കയ്യില്‍ ? "
ചെമ്പന്‍ കണ്ണുകള്‍ കൂര്‍പ്പിച്ചു ചീട്ടു മറച്ചു പിടിച്ചു വെള്ളം കാണാത്ത തല കളത്തില്‍ നിന്ന് തിരിക്കാതെ ചെളിപിടിച്ച നീളന്‍ ഖമീയസിന്റെ കീശയില്‍ നിന്ന് ഖലീല്‍ പ്ലാസ്ടിക്കില്‍ പൊതിഞ്ഞ പച്ച നിറത്തിലുള്ള നഷ് -വാര്‍ ഖാവറിന്നു നേരെ നീട്ടി .
" ചലോ , പിന്നീട് കാണാം !" ഖാവര്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു .
മഴയുടെ ആലസ്യത്തില്‍ നിന്ന് രാത്രിയുടെ മേല്‍ത്തട്ടിലേക്ക് തെരുവ് വിളക്കുകള്‍ കത്തിയുണര്‍ന്നു . ഇലക്ട്രിക് ബള്‍ബുകളുടെ സ്ഥായീഭാവമായ മഞ്ഞ പ്രകാശം വിളക്ക് കാലുകളില്‍ നിന്ന് വായുമണ്ഡലത്തിലേക്ക്  പടര്‍ന്നു പരസ്പരം ലയിച്ചു നിന്നു . മുന്നോട്ടു സിഗ്നല്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോള്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇരുളിന്റെയിടകളില്‍ മാംസം പങ്കു വെക്കാന്‍  മാടി വിളിക്കുന്ന തെക്കന്‍ ഏഷ്യന്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ . രിസാവുലിനെ ഖാവര്‍ അജ്ഞനായി പിന്തുടര്‍ന്നു. സിഗ്നല് കടന്നു ഗലികള്‍ പിന്നിട്ടു സബക ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി .
               
 തെരുവിലെ പ്രകാശത്തിന്റെ സാന്ദ്രത കൂടിക്കൂടി വന്നു . വൈകുന്തോറും പുരുഷാരം നിറയുന്ന മേഖല . പുലരുവോളം തുടര്‍ന്ന് പോകുന്ന നൈരന്തര്യങ്ങളില്‍ പക്ഷെ ഖാവറിന് താല്പര്യം തോന്നിയില്ല. വര്‍ഷങ്ങളായി കാണുന്ന കാഴചകളാണിതെല്ലാം . മൌനിയായി നീങ്ങുന്ന രിസാവുലിനെ പിന്തുടരുക എന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും അയാളുടെ ചിന്തകളുടെ ഇതള്‍  വിടര്‍ത്താനായില്ല . ഓരോരോ നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രമായി തുടരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായി ഖാവറും  രിസാവുലും ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു . തിങ്ങിയ വഴികളിലെ നടത്തം ശ്രമകരമാണ് . റോഡിന്നഭിമുഖമായി പുറത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിലുകളുള്ള ഒരു അപാര്‍ടുമെന്റിനു  മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ രിസാവുല്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു .
ചുണ്ടുകള്‍ ഖാവരിന്റെ ചെവികളോട് ചേര്‍ത്തു മന്ത്രിച്ചു . 
" ഇതാണ് സ്ഥലം ".
ഖാവര്‍ ചുറ്റുപാട് വീക്ഷിച്ചു . അന്ധകാരത്തില്‍ പതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നവര്‍ അവരെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു. അത് കണ്ട രിസാവുല്‍ പറഞ്ഞു .
" അങ്ങോട്ടൊന്നും നോക്കാന്‍ പോകേണ്ട .... അതൊക്കെ വിട് .. അകത്തു കൌണ്ടറില്‍ ഒരാള്‍ക്ക്‌ പത്തു ദിര്‍ഹം വീതം കൊടുക്കണം ."
കട്ടിയുള്ള തുണിശ്ശീല മൂടിയ കമാനങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ സ്വീകരണ കൌണ്ടര്‍ . തൊട്ടു മുന്നില്‍ മുകളിലേക്കൊരു ഗോവണി . ഗോവണിയില്‍ ഇരുവരെയും ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടൊരു മധ്യവയസ്കന്‍ . ഖാവര്‍ ഖമീയസിന്റെ കീശയില്‍ നിന്ന് കാശെടുത്ത് കൌണ്ടറില്‍ നല്‍കി. കൌണ്ടറിലുള്ളവര്‍ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നേയില്ല . തവിട്ടു നിറമുള്ള നിലവിരി വിരിച്ച ഗോവണിക്ക് മുകളില്‍ മദ്യലഹരിയില്‍ ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മധ്യവയസ്കന്‍ അവരെ മുകളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു .

അയാളെ അനുഗമിച്ചെത്തിയത് ഇരു വശങ്ങളിലും റൂമുകളുള്ള ഹാളിലാണ് .ഇരുവരും അയാള്‍ക്ക്‌ പുറകില്‍ നിന്നു . നിറം കുറഞ്ഞു കത്തുന്ന ബള്‍ബുകളുടെ പ്രകാശത്തില്‍ മുങ്ങി വിവിധ രാജ്യക്കാരായ അഭിസാരികകള്‍ . ചില സ്ത്രീകളുമായി വില പേശി നില്‍ക്കുന്ന പുരുഷന്മാരെയും കാണാം . വിവിധ തരക്കാരും നിറക്കാരുമായ വേശ്യകളുടെ അംഗവിക്ഷേപങ്ങളില്‍ ഖാവര്‍ ഉണര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു . ഉള്‍പ്പുളകത്തോടെ അയാള്‍ അവരെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ നിന്നു. മധ്യവയസ്കന്‍ ഓരോരുത്തരെയായി പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു .
സ്ലീവ്ലെസ്സ്ടോപ്പും മിഡിയുമിട്ടു കുന്തിച്ചിരുന്നു സിഗരട്ട് വലിക്കുന്ന പൂച്ച്ചക്കണ്ണിയെ ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞു . 
" തുര്‍ക്കി " . 
ദാവണിയിലും പാവാടയിലും ചുരിദാരിലുമൊക്കെയായി നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടിപ്പെണ്ണുങ്ങളെ കാണിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു 
" ഇന്ത്യക്കാരാണത് ".
കയ്യിലൊരു ബിയര്‍ ഗ്ലാസ്സുമായി വാതിലില്‍ ചാരി നില്‍ക്കുന്ന ശൃംഗാരഭാവക്കാരിയായ തടിച്ചിയെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു .
" പാകിസ്ഥാനി "
ഖാവരിന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഒരിടത്തുമുറക്കാതെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു  . ഇയര്ഫോണിലെ മ്യുസിക്കിനൊത്തു താളത്തില്‍ തലയാട്ടി നില്‍ക്കുന്ന വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ചെമ്പന്‍ മുടിക്കാരിയില്‍ ഖാവറിന്റെ കണ്ണുടക്കി നിന്നു . അവളുടെ ഇന്ദ്രനീലക്കണ്ണുകളുടെ  ആഴങ്ങളിലേക്ക് അയാള്‍ മിഴിയെറിഞ്ഞു . ഇംഗിതമറിഞ്ഞിട്ടെന്നോണം മധ്യവയസ്കന്‍ ഖാവറിന്റെ തോളത്തു കൈകളമര്‍ത്തി ശബ്ദം താഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞു .
" റഷ്യനാണ് . പുതിയ ഇറക്കുമതി . പക്ഷെ .... പണമിത്തിരി കൂടുതലാണ് . "
ഖാവര്‍ അവളടുത്തെക്ക് നീങ്ങി . ചിരപരിചിതമായ പ്രവൃത്തി ആയിരുന്നിട്ടും ഒരു തുടക്കക്കാരനെ പോലെ മനസു പതറി വീഴുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു . റഷ്യക്കാരി ഇയര്‍ഫോണ്‍ മാറ്റിപ്പിടിച്ചു . ചിരിച്ചപ്പോള്‍ ചായം പുരട്ടിയ ചുണ്ടുകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ ദന്തങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു . എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുന്‍പേ ഖാവറിന്റെ കൈ പിടിച്ചു അവള്‍ അകത്തേക്ക് നടന്നു .
ഉള്ളില്‍ വാക്കുകള്‍ തിക്ക് മുട്ടുന്നു . മേനിയില്‍ നേരിയ വിറയല്‍ .  അടിവയറില്‍ അഗ്നി പടരുന്നു . 
ഖാവര്‍ വല്ലാതായി . എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത കാമനകളുടെ പടിവാതിലുകള്‍ കടന്നു ഖാവര്‍  റഷ്യക്കാരിക്കൊപ്പം അകത്തേക്ക് കടന്നു .
വ്യാസം കുറഞ്ഞ റൂമിനുള്ളില്‍ കനത്ത നീല വെളിച്ചം തളം കെട്ടി നിന്നു . രണ്ടായി പകുത്ത് കര്‍ട്ടനിട്ട നിലയിലാണ് ഉള്‍ഭാഗം . കര്‍ട്ടന് തൊട്ടപ്പുറത്ത് നിന്നുയരുന്ന ഉച്ച്വാസങ്ങളും അനക്കങ്ങളും സാകൂതം ഖാവര്‍ ശ്രവിച്ചു . കര്‍ട്ടനിടയിലേക്ക് കണ്ണുകള്‍ കൂര്‍പ്പിച്ചു പിടിച്ചു . റഷ്യക്കാരി തട്ടിവിളിച്ചപ്പോള്‍ വികൃതമായൊരു ചിരിയോടെ അയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു .                                                   
ഉയരം കുറഞ്ഞ ബെഡിനോട് ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന മേശയിലെ ടേബിള്‍ ലാംബിനടുത്തുള്ള ടേപ്പ് റിക്കോര്‍ഡറിൽ നിന്ന്  ഗാനം മുറിക്കുള്ളില്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു  . വിവസ്ത്രനായ ഖാവറിനു മുന്നില്‍ വിളക്കുകള്‍ അണഞ്ഞു . ലോകം ചുരുങ്ങിച്ചെറുതായി ശൂന്യതയില്‍ ലയിക്കുന്നു . പരന്നൊഴുകുന്ന പാട്ടിന്റെ ശബ്ദസൌകുമാര്യങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ ഖാവറിന്റെ കിതപ്പുകളുയര്‍ന്നു .

ജന്നല് വഴി വെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലെക്കരിച്ചു കയറിയപ്പോഴാണ് ഖാവര്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നത് . തലേദിവസത്തെ ക്ഷീണം വിട്ടു മാറിയിട്ടില്ല . അലോസരമുണ്ടാക്കി മൂളിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എസി യുടെ തണുപ്പിലേക്ക് അയാള്‍ ഒന്ന് കൂടി വലിഞ്ഞു മുറുകി .കയ്യിലൊരു പാര്‍സല്‍ ഗ്ലാസുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്ന രിസാവുല്‍ ദേഹത്ത് നിന്ന് ബ്ലാങ്കറ്റ് വലിച്ചു റ്റിയപ്പോള്‍ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഖാവര്‍ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു .
" നാശം .. ഇവന് ഉറക്കവുമില്ലെ? " 
അയാള്‍ മനസ്സില്‍ പിറുപിറുത്തു .
" ബൂഡാ ,, ഉറങ്ങിയാ മാത്രം മതിയോ ? ജീവിക്കണമെങ്കിൽ പണം കൂടി വേണം? വേഗം വാ നമുക്ക് സൂഖിനടുത്ത് പോയി വല്ല പണിയുമുണ്ടോന്നു നോക്കാം !"
അന്നന്നത്തെക്കുള്ള താല്‍കാലിക ജോലിക്കാരെ തേടി ആളുകള്‍ വരുന്നത് സൂഖിനു മുന്നിലാണ് . മണിക്കൂറിനു ഇത്ര എന്ന രീതിയിലും , ദിവസത്തേക്ക് ഇത്ര എന്ന രീതിയിലുമൊക്കെ ഇടപാടുകളുറപ്പിച്ചു ജോലിക്കാരെ കടം കൊള്ളുന്ന രീതി . മേസന്‍ , വെല്‍ഡര്‍ , സ്കഫോള്‍ഡര്‍ , പ്ലാസ്റ്റേഴ്സ്  , കാര്‍പെന്റേഴ്സ്  , ഹെല്‍പേഴ്സ്  അങ്ങനെങ്ങനെ പോകുന്നു ആവശ്യക്കാര്‍ . അനധികൃത താമസക്കാരാണ് അധികവും അവിടെ ഉണ്ടാകാറ്. സൂഖു തുറക്കണമെങ്കില്‍ പത്തു മണിയാകും . സൂഖിനു മുന്നില്‍ പാറാവുകാരന്‍ ഉലാത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു . നേരമൊരുപാട് വൈകിയതു  കാരണം അന്ന് അവരെ തേടി ആരും വന്നില്ല.

രണ്ടു പേരും  തിരിച്ചു നടന്നു . ആണും പെണ്ണുമടങ്ങിയ കരുത്തവര്‍ഗ്ഗക്കാരുടെ ഒരു കൂട്ടം കാട്ടാനകളെപ്പോലെ അവരെ കടന്നു പോയി . മെയിന്‍ റോഡു മുറിച്ചു കടന്നു മുന്നോട്ട് നടന്നു. കടകള്‍ ഉണര്‍ന്നു തുടങ്ങി . അലങ്കാരവസ്തുക്കള്‍ വില്‍ക്കുന്ന കടയിലെ ഫിലിപ്പൈനിപ്പെണ്ണുങ്ങള്‍ എന്തോ പറഞ്ഞു അവരെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു .
" ബെഹന്ച്ചുത് " 
ഖാവര്‍ മുറുമുറുത്തു .
" ചോടോ " 
രിസാവുലിന്റെ മറുപടിയില്‍ ഗംഭീരമായി അയാളൊന്നു പുരികമുയര്‍ത്തി .
എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാമെന്ന തീരുമാനത്തില്‍ കഫ്തീരിയ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങവേ പെട്ടെന്ന് പിന്നില്‍ നിന്നും അതി വേഗം ഒന്ന് രണ്ടു പേര്‍ ഓടി വരുന്നത് കണ്ടു . 
" എന്താണ് ? എന്ത് പറ്റി ? "
രിസാവുലിന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി അവരിലൊരാള്‍ ഓടുന്നതിനിടയില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .
" സീ ഐ ഡി " .
കേട്ടത് പാതി ഇരുവരും  ഗലിയിലൂടെ ചിതറിയോടി . പിന്തുടരുന്ന അപകടത്തിന്റെ വേപഥുവില്‍  അവര്‍ മറ്റെല്ലാം മറന്നു . രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍  റോഡു മുറിച്ചുകടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കവേ ശീഘ്രഗ തിയില്‍ പാഞ്ഞു വന്ന കാര്‍ ഖാവറിനെ അടിമുടി കോരിയെറിഞ്ഞു .  ഖാവര്‍ ഒരു തൂവലായ് വായുവില്‍ ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങി. ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്ന മസ്തിഷ്കമണ്ഡലങ്ങളിലെങ്ങോ  തന്നെയുറക്കാന്‍ ഉമ്മ പണ്ടു  പാടിയ  തരാട്ടുപാട്ടിന്നീണങ്ങള്‍  കേള്‍ക്കായി . താത്തിലാടുന്ന തൊട്ടിലിന്റെ നൈര്‍മ്മല്ല്യമേറിയ തുണി കൊണ്ട് മുഖത്താരോ തടവുന്നു . വായുവില്‍ ......... തഴുകുന്ന കാറ്റില്‍ ...... ആലോലമാടി ഖാവര്‍   നടു റോഡില്‍ വന്നു പതിച്ചു . 

പയ്യെപ്പയ്യെ ഖാവര്‍ കണ്ണ് തുറന്നത് നീണ്ട നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കാണ് . മുകളില്‍ തിരിയുന്ന പങ്കയുടെ ചലന വേഗതയില്‍ ഓരോന്നോര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു . ഒരു പാട് കൊളുത്തുകളിട്ടു മേനിയിലാരോ വലിക്കുന്നു . കഴുത്തുമാത്രം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട് . അയാള്‍  എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു .
" അനങ്ങാതെ കിടക്കൂ ......എന്താണ് വേണ്ടത് ? " നഴ്സ് അടുത്തു വന്നു .
ഖാവര്‍ സുബോധനായി  . രണ്ടു  ദിവസമായി ഈ ബെഡിലാണെന്ന് നഴ്സില്‍ നിന്നാണ് അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് . വെറുതെ രിസാവുലിനെ പരതി  . എങ്ങും കണ്ടില്ല . വെന്റിലേറ്റരിനു പുറത്ത് പച്ച യൂണിഫോം ധരിച്ച പോലീസുകാരെ കണ്ടു . ഖാവറിന്റെ ഉള്ളില്‍ പേടി കേറിത്തുടങ്ങി .  റൂമിലേക്ക്‌ കടന്നു വന്ന ഡോക്ടര്‍മാരുടെ സംഭാഷണത്തില്‍ നിന്ന് അയാള്‍ക്ക്‌ ചിലതൊക്കെ മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു . തന്റെ രക്തത്തിൽ ലൈംഗീകരോഗത്തിന്റെ അണുക്കൾ പരന്നു തുടങ്ങിയെന്ന്  അങ്ങനെയാണ് അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് . മാത്രമല്ല അനധികൃത താമസക്കാരെ മുദ്ര വെച്ച് നാടുകടത്തുമന്നുള്ള അറിവും കൂടി അയാളുടെ തലച്ചോറിനെ കാര്‍ന്നു തുടങ്ങി. നടന്നു തീർത്ത വഴികൾ ഒന്നൊന്നായി  മുന്നിൽ തെളിയുന്നു . സ്ത്രീകളും , മദ്യവും , ലഹരികളും നിറഞ്ഞ വഴികൾ. ബന്ധങ്ങൾ ഓർക്കാതെ നടന്നു തീർത്ത വഴികൾ.    

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ആതുരാലയത്തിന്റെ കിടക്കയില്‍ കിടന്നു അയാള്‍ പിറന്ന നാടിനെ ഓര്‍ത്തു . ഗോതമ്പ് പാടങ്ങള്‍ക്കക്കരെയൊരു കുടില്‍ . ഉമ്മക്കോലായിലെ കയറു കട്ടിലില്‍ രോഗിയായ  ഉമ്മ . എന്തിനുമേതിനും കുട്ടികളെ ചീത്ത പറയുകയും , ജീവിതത്തെ ശപിച്ചും, വാ തോരാതെ പുലമ്പുകയും  ചെയ്യുന്ന ഭാര്യ ബീബിഗുല്‍ ,  ഗുല്‍ പുലര്‍ച്ച മുതല്‍ ഓരോരോ ജോലികളും ചെയ്തു തീര്‍ക്കുകയും ,  ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും കരയുന്നതും കാണാം . പറമ്പില്‍ ആക്രോട്ടു മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കീയുടുപ്പുകളിട്ടു കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നാലഞ്ചു കുട്ടികള്‍ . അതുമാത്രമേ ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ  അത്രമാത്രം!

കാലങ്ങള്‍ക്ക് പിറകില്‍ കനിവിന്റെയുറവകളുടെ അനിവാര്യതയില്‍ ഖാവറിന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. തന്നെ തോണ്ടി വിളിക്കുന്ന പച്ചയാഥാര്‍ത്യങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ സ്പര്‍ശനഭേദ്യമായി. ശവമായി  യാത്ര ചെല്ലേണ്ടത് കല്ലും മുള്ളും മാത്രം നിറയുന്ന  പെരുവഴിയിലെക്കാണ് .

മനസ്സിന്റെയടിത്തട്ടില്‍ നിന്ന് സ്നേഹത്തിനായി ആരോ തട്ടി വിളിക്കുന്നു . ഉമ്മയുടെ മടിയിലൊന്നു  തല ചായ്ക്കണമെന്ന് അയാള്‍ വൃഥാ മോഹിച്ചു. തനിക്കെപ്പോഴും ശല്യമായനുഭവപ്പെട്ട വാ തോരാതെ വിലപിക്കുന്ന ബീബിഗുല്ലിന്റെ ശബ്ദം ഉപജീവനത്തിന്റെ ഉണര്‍ത്തു പാട്ടാണെന്ന് അയാള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു . വയറു നിറച്ചു ഭക്ഷണം കിട്ടാത്ത, വസ്ത്രങ്ങള്‍ പോലുമില്ലാത്ത തന്റെ കുട്ടികള്‍. ശൈത്യകാലങ്ങളിലെ കൊടും തണുപ്പിൽ വിറകുകള്‍ കൂട്ടിയിട്ട് സ്വയം നെരിപ്പോടാവുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍ . ഖാവരിന്റെ തല പെരുത്തു . ഒന്ന് കരയണമെന്നു തോന്നി. ശബ്ദം  തൊണ്ടയില്‍ തന്നെ മരിച്ചു വീഴുന്നു . മുന്നില്‍ അതാര്യമായ മഞ്ഞു വീഥികള്‍ മാത്രം .ഖാവര്‍ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു .

(ശ്രുതിലയം ഗ്രൂപ്പ് നടത്തിയ കഥാമൽസരത്തിൽ ഒന്നാമെതെത്തിയത്‌- മെയ് -2013)
(മലയാള സമീക്ഷയില്‍ -15-  FEBRUARY/2013 )